Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο

Της Σύνταξης

Σεπτέμβριος 2017

Προφανώς, οι Κούρδοι δεν είναι ο περιούσιος λαός του Θεού. Ούτε πολεμούν αιώνες εναντίον των Τούρκων ούτε ήταν πάντα εχθροί τους και εν δυνάμει σύμμαχοί μας. Μάλιστα, κάποτε τους χρησιμοποιούσαν οι Τούρκοι στις επεκτατικές τους εκστρατείες, κάποτε και εναντίον των Ελλήνων ή άλλων χριστιανών.

Οι Κούρδοι, όμως, πριν καμιά τριανταριά χρόνια, αποφάσισαν να πάρουν το μέλλον τους στα χέρια τους. Και ξεκίνησαν, τότε με ηγέτη τον Οτσαλάν και το PKK έναν ωραίο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, κυρίως γύρω από το κουρδικό και τουρκοκρατούμενο Ντιγιαρμπακίρ. Από τότε, η αντίσταση και ο ένοπλος ή μη αγώνας επεκτάθηκε σε όλες τις περιοχές που κατοικούν Κούρδοι. Εντός της Τουρκίας, στη βόρεια Συρία, στο Ιράκ. Και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια αγώνων, απέκτησαν κάθε δικαίωμα να απαιτήσουν την αυτοδιάθεσή, τη λευτεριά και την ανεξαρτησία τους.

Το 92% του δημοψηφίσματος στο ιρακινό Κουρδιστάν μπορεί να μην έχει δεσμευτικό χαρακτήρα, εντούτοις δείχνει την ανάγκη ενός λαού να πορευθεί όπως ο ίδιος θέλει. Σε εμάς θυμίζει αναντίλεκτα εκείνο το 95,7% του Γενάρη του 1950 και τον επίσης μη δεσμευτικό χαρακτήρα του «Αξιούμεν Ένωσιν της Κύπρου με την Ελλάδα».

Σήμερα, λοιπόν, που μουδιασμένοι βλέπουμε τις εξελίξεις να μας προσπερνούν (γίνεται σχεδόν κανένα από τα αντικατοχικά κομμάτια του πολιτικού συστήματος να μην έχει εκδώσει ανακοίνωση για το κουρδικό δημοψήφισμα;), είναι αναγκαίο να διδαχθούμε, να αναθεωρήσουμε και –γιατί όχι– να ανατρέψουμε τις μίζερες ζωές μας όπως έκαναν και κάνουν μεθοδικά οι αυτόνομοι Κούρδοι του Ιράκ, χωρίς καμιά διεθνή κοινότητα να τους υποστηρίζει.

Άλλωστε, προς πείσμα των καιρών, υπάρχουν λαοί που διατηρούν ακλόνητο το ένστικτο της επιβίωσής τους. Που αρνούνται να είναι οι τελευταίοι τροχοί μιας ήδη ηττημένης άμαξας. Που δεν έχουν να κάνουν με φαιδρούς Προέδρους, των οποίων πρώτο μέλημά είναι η διατήρηση των ψηφοφόρων και έσχατο η όποια επιβίωση του λαού τους. Που δεν βρίσκουν διέξοδο μονάχα σε μικρόψυχες αντιπολιτεύσεις, οι οποίες αγνοούν παντελώς την ανάγκη για ριζοσπαστισμό και ολοκληρωτική αντίσταση, πορευόμενες σε εκλογικές αναμετρήσεις με γραβάτες και κασμίρια. Υπάρχουν λαοί που πιστεύουν ακόμα στην εθνική τους συνείδηση, που έχουν ταυτότητα και που δεν αφήνουν κανένα πούστη να τους την ξεριζώσει. Που παρόλες τις καταρρεύσεις, παρόλο το χαμηλό βιωτικό επίπεδο (αυτό για τους Κυπρίους), παρόλη την ανυπαρξία ελευθερίας και αυτοδιάθεσης, επιμένουν ακόμα να απαιτούν τα δικαιώματά τους. Να παλεύουν με νύχια και με δόντια, σαν Έλληνες που θα έλεγε κι ο Τσώρτσιλ, για την εθνική και φυσική τους επιβίωση. Χωρίς να υποβιβάζουν την αξιοπρέπειά τους. Χωρίς να καρτερούν καλοθελητές και μεσολαβητές.

Καθίσταται, επομένως, αναγκαία η ρήξη, η σύγκρουση και η αναταραχή. Το ξέσπασμα και η απομάκρυνση από τον βάλτο των ηττημένων διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Ούτως ώστε να έρθει μια μέρα που κι εμείς θα πανηγυρίσουμε με τις σημαίες μας (όχι για μια δεύτερη 1η Οκτώβρη), χωρίς να λογαριάζουμε τις απειλές των νεοσουλτάνων και των κανονιοφόρων. Μέχρι να έρθει μια μέρα που από την Κερύνεια ως τη Ροζάβα και από το Ντιγιαρμπακίρ στο Ερμπί, οι δρόμοι θα είναι γεμάτοι γελαστά πιτσιρίκια και όχι Τούρκους φαντάρους. Μέχρι να έρθει μια μέρα που τα συντριπτικά ποσοστά των υπογραφών των παππούδων μας θα πλαισιώσουν το ανεπανάληπτο ροκ του μέλλοντός μας. Προς το παρόν, «κοίτα, οι άλλοι έχουν κινήσει, έχει η πλάση κοκκινίσει, άλλος ήλιος έχει βγει σ’ άλλη θάλασσα, σ’ άλλη γη».

Τα φλαμίνγκο σας και σ’ άλλη παραλία

Της Σύνταξης

Έπεσε ο ουρανός πάνω στα κεφάλια όσων έδωσαν τη ζωή τους για την πολιτική της ήττας, όσων έδωσαν την ψυχή τους στον διάβολο και ο διάβολος (=Τουρκία) ούτε μέχρι την κόλαση (=ΔΔΟ) δεν τους οδήγησε. Κατόρθωσαν, τόσα χρόνια, να ιδεολογικοποιήσουν τη μιζέρια τους και να τη μετατρέψουν από «οδυνηρό συμβιβασμό» σε «παράδεισο». Και στο μαγευτικό Κραν Μοντάνα τα έκαναν θάλασσα.

Έπεσε ο ουρανός πάνω στα κεφάλια τους γιατί, ενώ τα έδωσαν όλα στην Τουρκία, δεν κατάφεραν να συντηρήσουν τη βλακεία που τους δέρνει και να διατηρήσουν το Κυπριακό ως πρόβλημα δικοινοτικών ρυθμίσεων. Και δεν ήταν μόνος του ο Αναστασιάδης προφανώς. Κουβαλούσε ηθελημένα ή άθελα την αντίληψη μιας μάζας ή ενός πλήθους που διερωτάται αν η Τουρκία έκανε περισσότερα από την Ελλάδα ή αν πρέπει να έχουμε και απαιτήσεις για τη λύση του Κυπριακού.

Έπεσε ο ουρανός πάνω στα κεφάλια τους γιατί εκπυρσοκρότησε η πολιτική των υποχωρήσεων μέσα στα χέρια του μεγαλύτερου υποστηρικτή της. Διότι η ασφάλεια του να φταίει ο Κοτζιάς είναι ένα πράγμα και άλλο το τι κάνουμε από δω και πέρα. Και, ειλικρινά, από όσα είδαν το φως της δημοσιότητας, άνθρωποι σαν τον Αβέρωφ Νεοφύτου και τον Άντρο Κυπριανού έπρεπε, μαζί με τον Αναστασιάδη φυσικά, να λογοδοτήσουν για την παράδοση της οποιασδήποτε διαπραγματευτικής ισχύος. Για την παράξενη στάση τους, εντός ή εκτός Εθνικού Συμβουλίου.

Βέβαια, όλα αυτά είναι λόγια βαριά. Δυστυχώς, γιγαντώνεται και «νομιμοποιείται» η τουρκική αφήγηση στην κοινωνία των νεοκυπρίων. Άλλοι μιλούν για «μητέρες πατρίδες», άλλοι κοροϊδεύουν τον Κοτζιά, άλλοι κατηγορούν τον Αναστασιάδη (τον Αναστασιάδη!) πως «μπορούσε να δώσει κάτι παραπάνω», άλλοι αθωώνουν τον Τσαβούσογλου ανάγοντας σε πολιτική άποψη το «αγάπη μου, δεν είναι αυτό που νομίζεις», άλλοι θεωρούν σοβαρό το ΔΗΣΑΚΕΛ, ενώ ο Πρόεδρος αυτής της καημένης χώρας λειτουργεί και πορεύεται με το θυμόσοφο: «Γιατί οι άλλοι είναι καλύτεροι;».

Μετά το ναυάγιο τι; Ας αποφασίσουν. Πρώτα να ξεκουμπιστεί ο Άιντα ή να γίνει εκπρόσωπος τύπου του τουρκικού ΥΠΕΞ. Έπειτα, να ζητήσουν συγγνώμη για τις πολιτικές κυρίως των τελευταίων δέκα ετών. Μετά να φύγουν νύχτα και να αναλάβουν άλλοι (μη μας ρωτήσετε ποιοι είναι οι άλλοι). Αυτοί, για να μην πέσει κάποιος ουρανός πάνω στα κεφάλια τους, για να μην πέφτουν κάθε λίγο απ’ τα σύννεφα, να καταλάβουν πως δεν τους εξουσιοδοτεί κανένας να διαπραγματεύονται το μέλλον των πολιτών κατά το δοκούν. Πως η Τουρκία είναι Τουρκία. Πως οι Ειδικοί Απεσταλμένοι είναι πάντα «κακοί ειρηνιστές», διότι αγνοούν επιδεικτικά την αλήθεια της κατοχής. Πως οι Κερυνειώτες, οι Μορφίτες, οι Καρπασίτες, οι Μεσαορίτες, οι Αμμοχωστιανοί, οι Λευκωσιάτες πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους Λεμεσιανούς, τους Σκαλιώτες, τους Παφίτες και τους Παραλιμνίτες. Πως το Κυπριακό δεν είναι ζήτημα των ελίτ και πως οι διασκέψεις δεν νομιμοποιούνται από τον κυπριακό Ελληνισμό. Πως προσωρινά κυβερνούν αυτόν τον ελληνικό τόπο. Αλλιώς, να συνεχίζουν να παίζουν  με τα φουσκωτά όνειρά τους, για να ξαναπέσει ο ουρανός πάνω στα κεφάλια τους.

Άιντα θύμα Άιντα ψώνιο,
Άιντα σύμβολο αιώνιο…

Στο Κραν Μοντάνα πυρπόλησαν το ρύζι

Της Σύνταξης
24 Ιουνίου 2017

Στο Κραν Μοντάνα της Ελβετίας αναμένεται να παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος, όπως διαλάλησε, εμμέσως πλην σαφώς, ο λαλίστατος Ειδικός Απεσταλμένος του ΓΓ του ΟΗΕ, από τη Λήδρας και το χάπενινγκ του «Unite Cyprus Now». Καταχειροκροτήθηκε, βέβαια, ανακοινώνοντας το «τέλος», το οποίο ξέρουν, λέει, «οι ηγέτες». Καταχειροκροτήθηκε λυσσαλέα από ανθρώπους που τρέμουν στην ιδέα της ελευθερίας, καθώς τούτο απαιτεί και κάποια υπευθυνότητα. Μα δεν βαριέσαι; Ξέρει καλύτερα ο Άιντα.

Θα ξαναπάει, επομένως, στις 28 Ιουνίου σύσσωμη η πολιτική ηγεσία στην Ελβετία. Φυσικά, ο Αναστασιάδης θα συμμετάσχει στη διάσκεψη, ενώ οι υπόλοιποι θα απολαμβάνουν τις ανέσεις των θερέτρων. Ο Αναστασιάδης, λοιπόν, θα παρασύρει ξανά τον κυπριακό Ελληνισμό σε μια διαδικασία που συμφέρει μόνο τον Άιντα, τον Ακιντζί και την Τουρκία, εφόσον όλα τα ζητήματα θα συζητηθούν, χωρίς να δοθεί προτεραιότητα στις εγγυήσεις, στην ασφάλεια και στα κατοχικά στρατεύματα. Επιτρέποντας έτσι σε ανθρώπους σαν τον Έσπεν Μπαρθ Άιντα να κινούν τα νήματα και να προωθούν τις τουρκικές αξιώσεις επί τραπέζης διεθνών διασκέψεων.

Όμως τι να κάνει κι ο έρμος ο Άιντα, όταν απειλεί ανοιχτά περί «τέλους» και καταχειροκροτείται; Γιατί να μην προχωρήσει σε ένα «τέλος» που θέλει η Άγκυρα και το κατοχικό καθεστώς, όταν απέναντί του έχει ανθρώπους που δεν τολμούν να σηκώσουν το νυχάκι τους για να απολαύσουν την ελευθερία τους; Όταν απέναντί του έχει ηγέτες που θα έδιναν τα πάντα για να κερδίσουν το Νόμπελ Ειρήνης και ας επρόκειτο να θυσιάσουν τον τόπο και τον λαό τους σε αυτό τον βωμό;

Φοβόμαστε, συλλογικά, τη λευτεριά και επί τούτου εναποθέτουμε ελπίδες σε ανθρωπάκια ή ηγέτες άσχετους με την αγωνία και την ιστορική συνέχεια αυτού του τόπου. Τρέμουμε στην ιδέα να πάρουμε την τύχη και το αύριο στα χέρια μας και ως εκ τούτου οδυρόμαστε για τις εξελίξεις που περνούν μπροστά μας. Χειροκροτάμε έξαλλα ΟΗΕδες, ενώ έχουν τόσες αποτυχίες (μαζί με την Κύπρο) στα βιογραφικά τους. Και έτσι πάμε σε νέα διάσκεψη. Με έναν Πρόεδρο, ο οποίος (τρομάρα του) νιώθει συνώνυμος της ιστορίας και καμαρώνει βλέποντας τις ταμπέλες που αναγράφουν τα περιβόητα «His Excellency». Με αρχηγούς κατώτερους των περιστάσεων, ανίκανους να αντιληφθούν την ανάγκη για αλλαγή και επανάσταση.

Αν όχι εμείς, ποιοι; Αν όχι τώρα, πότε; Γι’ αυτό βρίσκεται ο Άιντα στο εξώφυλλο της «Ε». Για να καταστεί σαφές ότι αν δεν αμφισβητηθούν τα κέντρα εξουσίας, οι απεσταλμένοι, οι προέδροι, οι ηγέτες, οι επιχειρηματίες, οι υπουργοί, οι συμβουλάτορες, οι γελωτοποιοί (κάθε απόγευμα στη Λήδρας), δεν πρόκειται να σπείρουμε ανέμους. Δεν πρόκεται ο άνεμος από μόνος του να θρέψει το κριθάρι ούτε πρόκεται να ανθίσει η λευτεριά πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Στο Κραν Μοντάνα ας παιχτεί η τελευταία πράξη του δράματος που λέγεται «συνομιλίες» για να μη χάσει κι ο Άιντα την αξιοπιστία του. Ας αναγκάσει κάποιος (κι εμείς μακρόθεν) τον Αναστασιάδη να παραιτηθεί και να συνταξιοδοτηθεί ηττημένος. Έπειτα, η κοινωνία να απαιτήσει την αυτοδιάθεσή της, την εθνική της ολοκλήρωση, να αξιώσει ξανά τον τερματισμό της κατοχής και να παλέψει μέχρι να φύγει και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης από τον τόπο μας. Να απεμπολήσει τις μετριότητες και να κτίσει ένα δικό της ελεύθερο, ελληνικότατο και αξιοπρεπές μέλλον, κάτι που δεν μπορούν να δημιουργήσουν οι υπαρκτές «αντικατοχικές» δυνάμεις. Αγνοώντας εκείνους που χειροκροτούν «αγγέλους εξαγγέλους», ο πραγματικός κυπριακός Ελληνισμός μπορεί να βρει λύσεις στα προβλήματά του, παρατηρώντας καθαρότερα τη μνήμη, την ιστορία και τον Γκάτσο: «Είχαμε περηφάνεια, στην πίκρα, στην ορφάνια». Χωρίς περηφάνεια, αυτός ο τόπος θα παραμείνει ένα μετριότατο νησί της Μεσογείου, πασίγνωστο για την Αγία Νάπα του. Με περηφάνεια, όμως, θα ανασάνει ξανά, θα θυμηθεί πως δεν ξεβράστηκε ξαφνικά σε τούτη τη θάλασσα, πυρπολώντας τα όνειρα των λόρδων ενδυματολόγων της νεκρής ζώνης και των βαστάζων της τουρκοποίησης. «Τώρα, κρυμμένος στο ποτάμι, ανασαίνεις, Φο Μι Τσιν ανασαίνεις». Πατρίδα ή Θάνατος.

Μπαρμπαρός ή Αναστασιάδης;

Της Σύνταξης

Όχι, βέβαια. Το πιο πάνω δεν αποτελεί δίλημμα σοβαρό ούτε άποψη της «Ε» για τα τεκταινόμενα. Σαφέστατα, δεν προτιμούμε είτε το Μπαρμπαρός να βολτάρει στις θάλασσές μας είτε τον Αναστασιάδη να βολτάρει στα προεδρικά και στα μνημεία του τόπου. Αλλά, σίγουρα, δεν αντέχουμε την κοροϊδία του Αναστασιάδη, πως τάχα θυμώνει με τα αιτήματα του Ακιντζί ή τις προκλήσεις του Μπαρμπαρός. Τόσο καιρό έπλεε σε πελάγη ευτυχίας; Τώρα βρήκε να βάλει μπουρλότο στα πειρατικά καράβια;

Τώρα, λίγους μήνες πριν τις προεδρικές; Για να μπερδέψει το ΔΗΣΑΚΕΛ που διερωτάται γιατί είναι αντισυνταγματικός ο «νόμος Ακιντζί»; Ή γιατί βαλτώνουν οι συνομιλίες; Ή γιατί δεν έλυσε το Κυπριακό ο «πέρκαλλος» Μουσταφά Ακιντζί; Ή γιατί θα πάει ο Πιέρος στην Κοπεγχάγη και ο Ποτέ στον ΑΠΟΕΛ; Πολλές και πολύπλοκες οι απορίες τους.

Γενικώς, δεν πάνε καλά τα πράγματα. Ούτε ο Αναστασιάδης δεν μπορεί να τα τροχιοδρομήσει και γι’ αυτό ταξιδεύει στο Μουμπάι και στο Νέο Δελχί. Μήπως και βρει τον λόγο που ναυάγησαν οι πολλά υποσχόμενες συνομιλίες, για τις οποίες έσκιζε τα ιμάτιά του τόσο καιρό. Για τις οποίες φορούσε και ξαναφορούσε εκείνο το θυμωμένο του προσωπείο και ξεσπάθωνε ενάντια σε όσους «κινδυνολογούσαν». Και τώρα; Αποπέμπει νόμους, διερωτάται για την «ομοσπονδία» του Ακιντζί -«Μακάρι και ο ίδιος εις όσα προβάλλει, να μου βρει ένα παράδειγμα ομοσπονδίας όπου γίνονται αποδεκτά τα όσα αξιώνει για την κοινότητά του. Και αν υπάρχει έστω και ένα κράτος, ομόσπονδο κράτος, που να προνοεί ανάλογες αξιώσεις, είμαι έτοιμος να αποδεχθώ την όποια λύση, τη λύση εκείνη»- και νομίζει ότι έχουν λησμονηθεί τα καραγκιοζιλίκια του. Πότε στο Νταβός πότε στη Νέα Υόρκη πότε στα χαζοχαρούμενα χριστουγεννιάτικα μηνύματα. Όλα στη βάση ενός «κοινού οράματος» που ούτε καν αχνοφαίνεται.

Ή, μάλλον, αχνοφαίνεται. Διότι όσα αξιώνει ο Ακιντζί «για την κοινότητά του», τα αξιώνουν ο Αναστασιάδης, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ επίσης για την κοινότητά του. Οπότε, προς τι οι αλαλαγμοί και οι φωνασκίες; Ποιον θέλει να πείσει ο Πρόεδρος; Τον Ακιντζί; Τη διεθνή κοινότητα; Τον Άιντα; Τους ψηφοφόρους του; Τι αξιώνουν, δηλαδή, διαφορετικό από τον κατοχικό ηγέτη;

Όπως και να ’χει, η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης θα μείνει στην ιστορία ως ο Πρόεδρος που αναβάθμισε τον ηγέτη του κατοχικού καθεστώτος περισσότερο από οποιονδήποτε προκάτοχό του, περισσότερο ακόμα και από τον Δημήτρη Χριστόφια. Από την άλλη, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ θα μείνουν στην ιστορία ως τα πρώτα κόμματα που αυτοκαταργήθηκαν με την απόφαση της βουλής για τις σχολικές εορτές, είτε με είτε άνευ της υπογραφής του Αναστασιάδη στον «νόμο Ακιντζί». Επίσης, ξεχωριστές προσωπικότητες, όπως ο Νίκος Τορναρίτης και άλλοι, θα μείνουν στην ιστορία για τη φαιδρότητα με την οποίαν αντιμετωπίζουν ζητήματα επιβίωσης και όλα αυτά στην πλάτη του κυπριακού Ελληνισμού.

Επειδή, είναι ένα που έκαναν παντιέρα τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, τον συμβιβασμό, επιμένοντας πως παλεύουν ολημερίς κι ολονυχτίς για την «ειρήνη» και άλλο το ότι εξευτελίζουν είτε στα κανάλια είτε στα έδρανα είτε στα κατεχόμενα, όχι μόνο τους εαυτούς τους, αλλά χιλιάδες ανθρώπους σε τούτο τον δύσμοιρο τόπο. Επομένως, κάτι πρέπει να αλλάξει. Εφόσον ο Πρόεδρος Αναστασιάδης «οδηγεί» το Μπαρμπαρός πάνω στην Κύπρο, η οποία ναυαγούσα απειλείται με ολοκληρωτική βύθιση, όφειλε να αποχωρήσει μετά από τις εξευτελιστικές ημέρες του σήριαλ «Ενωτικό Δημοψήφισμα». Προτού αρχίσει τις φανφάρες, τις αγριότητες (πάντα σε απόσταση από την τράπεζα των συνομιλιών), όφειλε να απολογηθεί και να παραιτηθεί. Μαζί του όφειλε να πάρει τους υπουργούς του, κυρίως τον Ιωάννη Κασουλίδη που δεν δικαιολογεί τον μισθό του, καθώς και τις ηγεσίες του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ που, ενώ στην επιφάνεια καταγγέλλουν την ίδια την υπόσταση του λαού τους, ένας Θεός ξέρει τι πράττουν πίσω από κλειστές πόρτες. Τετέλεσται, λοιπόν. Πρέπει να ξημερώσει μια άλλη μέρα. Ολόασπρη, εφηβική και νικηφόρα. Να καταστήσει σαφές πως «εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε γέλασε». Πως εδώ βρυχάται ακόμα η γη. Πως «τελειώσαν πια τα ψέματα». Πως «έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη, ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο, θα φροντίσουμε εμείς γι’ αυτό». Έτσι πρέπει να γίνει. Ε-Ε-ΕΝΩΣΙΣ!

Του Σάββα Σαββίδη

Είναι όντως αλήθεια ότι ζούμε σε μιαν κοινωνία που πιο κάτω δεν πάει, βρίσκεται στην απόλυτη παρακμή. Μια κοινωνία δίχως ίχνος πολιτισμού, που ανάγει σε νόημα ζωής τηλεριάλιτι, σειρές βασισμένες σε ερωτικές ίντριγκες και διάφορα τέτοια.

Διαβάσαμε χθες ένα άρθρο από μια μερίδα καθηγητών που διδάσκουν στη Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα από τη Γ’ ΕΛΜΕ. Το άρθρο είχε τίτλο «ΖΩΗ! Όχι επιβίωση!» και είχε να κάνει με την απίστευτη τηλεθέαση που έχει πάρει το τηλεριάλιτι  “Survivor” στον «Σκάι», κυρίως στους νέους, μαθητές και φοιτητές. Το κείμενο αυτό, σωστά καταγγέλλει τον «πολιτισμό» και τη λογική που παράγει αυτό το παιχνίδι. Μια λογική γεμάτη αντιφάσεις, που από τη μια προσπαθεί να αναδείξουν την ομαδικότητα και την αλληλεγγύη που πρέπει να υπάρχει σε μία ομάδα, αλλά από την άλλη δημιουργεί ίντριγκες και κόντρες εντός των ομάδων. Και ξέρετε γιατί; Επειδή ο νικητής του παιχνιδιού είναι ένας! Άρα, καμία ομαδικότητα και καμία αλληλεγγύη δεν μπορεί να υπάρξει σε ένα παιχνίδι που υπάρχει ένας νικητής, που παρακολουθείται από όλη την Ελλάδα και την Κύπρο δίνοντας το κίνητρο να γίνεις ευρέως γνωστός, που ο «ανταγωνισμός» κυριαρχεί και οδηγεί στην ανάδειξη του νικητή μέσω της απόρριψης των άλλων, και εν τέλει που ο ΕΝΑΣ νικητής παίρνει για έπαθλο ένα μεγάλο χρηματικό ποσό. Με λίγα λόγια, όπως γράφει και το κείμενο, προάγεται ο ατομικισμός, η αλληλοεξόντωση, η απαξίωση των άλλων, η κατάρρευση των ηττημένων και ο αποκλεισμός των αδυνάμων. Κατά την άποψη μας, οι χειρότερες αντιλήψεις που μπορεί να παράξει το ανθρώπινο είδος, ενώ κάποιοι άλλοι τις κάνουν τηλεπαιχνίδι και τις ανάγουν σε ύψιστης σημασίας κανόνες.

Στην προηγούμενη παράγραφο, περιγράψαμε εν ολίγοις αυτό που περιγράφει το άρθρο το οποίο αναλύει τον «πολιτισμό» του “Survivor”. Όντως, πολύ σημαντική προσέγγιση και ανάλυση, αλλά είναι η μία όψη του νομίσματος. Εμείς όμως δεν θα σταθούμε μόνο στη μία όψη. Διότι, για να μπορέσουν οι νέοι να δεχθούν, να νοηματοδοτούν τη ζωή τους και να υιοθετούν τις λογικές του παιχνιδιού, κάποιος τους ετοίμασε ιδεολογικά και πολιτισμικά. Ναι! Το πάμε εκεί που φαντάζεστε! Ναι, εσείς οι καθηγητές και οι δάσκαλοι -όχι όλοι, δεν μας αρέσει το τσουβάλιασμα- παίξατε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της αντίληψης αυτής της γενιάς. Της γενιάς των δεκαπεντάρηδων, των εικοσάρηδων και των τριαντάρηδων. Μιας γενιάς που προετοιμάστηκε πολιτισμικά να δεχθεί ότι σάπιο μπορεί να φανταστεί κανείς, σε μια γενιά που κυριαρχεί ο μηδενισμός των πάντων, που σαγηνεύεται με «άρτους και θεάματα» χωρίς κανένα νόημα. Που δεν έχει ιδέα τι σημαίνει «παραγωγή πολιτισμού», που θεωρεί οικείο και πολιτισμένο καθετί εισαγόμενο, αλλά από την άλλη θεωρεί οπισθοδρομικό και απολίτιστο ότι έχει να κάνει με την δική της παράδοση και ταυτότητα. Σε όλο αυτό έπαιξαν βαρύτατο ρόλο οι εκπαιδευτικοί. Που απλά μπήκαν στο παιδαγωγικό για να βρουν μια σίγουρη δουλειά στο δημόσιο. Δεν είχαν την παραμικρή επίγνωση ότι έχουν να κάνουν με ανθρώπους που περιμένουν να κατασκευαστούν και να εισέρθουν σε μια κοινωνία αξιών. Έτσι, δημιούργησαν εν μέρει μία κοινωνία με νόμους της ζούγκλας. Της επιβίωσης και όχι της αξιοπρέπειας και της ζωής.

Κάποιοι, ίσως να μας πουν ότι αναλύουμε πολύ τα πράγματα, ότι δίνουμε μεγάλη σημασία σε αχρείαστα πράγματα και όλα τα συναφή. Εμείς θα τους παραπέμψουμε σε δύο αποσπάσματα του βιβλίου «Η κουλτούρα του εγωισμού». Το πρώτο είναι του Ζαν-Κλωντ-Μισεά που λέει «Ζούμε σε μια κοινωνία πρωτόγνωρη, καθώς, σε αντίθεση με όλους τους πολιτισμούς που προηγήθηκαν στην ιστορία, βρίσκει (η κοινωνία) την πραγματική βάση της εξέλιξης της στην αδιάκοπη «κινητικότητα» ή «ελαστικότητα» των ατόμων, τα οποία επιδιώκει να ξεριζώσει. Επίσης βρίσκεται σε μία μόνιμη πολιτισμική επανάσταση, της οποίας ο κόσμος της μόδας αποτελεί προνομιακό παράδειγμα που την οδηγεί αμείλικτα -στο όνομα της «προόδου» και του «εκσυγχρονισμού»- στη «βεβήλωση κάθε ιερού και οσίου» και, άρα, στο πνίξιμο της ηθικής και πνευματικής κληρονομιάς των λαών «μέσα στα παγωμένα νερά του εγωιστικού υπολογισμού». Και το δεύτερο είναι του Κορνήλιου Καστοριάδη που λέει «Δική τους σκέψη έχουν μόνο αυτοί που είναι ενεργοί πολίτες. Δηλαδή αυτοί οι από έξω, που θεωρούν τον δημόσιο χώρο δικό τους. Και παίρνουν πρωτοβουλίες. Μικρά κύτταρα μιας άλλης κοινωνίας. Με μια άλλη πρόταση, με άλλα οράματα, που αυτομάτως εντάσσονται στο περιθώριο.» Ας τα λάβουν σοβαρά υπόψη οι εκπαιδευτικοί μας σήμερα και ο κάθε λογής «εκσυγχρονιστής».

Όλα τριγύρω αλλάζουνε
κι όλα τα ίδια μένουν
και μένα τα χεράκια της
με λύνουν και με δένουν.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ

Δεν είναι πια αστείο το ότι κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς ανακουφιζόμαστε και ευγνωμονούμε που είμαστε ακόμα ζωντανοί σε τούτη την εσχατιά του κόσμου. Δεν είναι πια αστείο το ότι αναλογιζόμαστε κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς όλα όσα έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν, όλα όσα έγιναν και δεν έπρεπε να γίνουν, όλα όσα μαύρισαν την ψυχή και τη συνείδησή μας. Δεν είναι πια αστείο που ξανά στεκόμαστε ενώπιον των ευθυνών και των υποσχέσεών μας ενίοτε μουδιασμένοι και ενίοτε οργισμένοι.

Δεν ήταν καλή η χρονιά που πέρασε αλλά ποια ήταν; Ήταν άσχημη χρονιά. Δεχτήκαμε ανελέητο πόλεμο από εκείνους που αυτοαποκαλούνται «ειρηνιστές», η πατρίδα μας υποβιβάστηκε σε τράπεζες διαπραγματεύσεων, διεθνή φόρα και νεκρές ζώνες, αρρώστιες χτύπησαν δικούς μας ανθρώπους, χάσαμε τον δάσκαλο Σάββα Παύλου, «μεγάλωσαν τα γένια μας, η ψυχή μας αλλιώτεψε». Και η αλήθεια είναι πως διερωτόμαστε ακόμα πώς βαστούμε και δεν ραγίζουμε. Πώς διάολο επιμένουμε να φρεσκάρουμε τις υποσχέσεις μας, να δαγκώνουμε τα χείλη, να σφίγγουμε τις γροθιές, ανάμεσα σε θεωρίες συμβιβασμών και τελευταίων ευκαιριών.

Μπούρδες. Κι αυτά κι εκείνα. Κι όλα σας. «Μάνα μου όλα περνούνε κι όλα γίνονται ξανά», έγραφε ο Σαββόπουλος για την ταινία Χάππη Ντέη το 1976 και ειδικά για την αξεπέραστη φωνή του Μιχάλη Μενιδιάτη. «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν», έγραφε ο Μανώλης Ρασούλης ειδικά για την ελληνικότατη φωνή του Νίκου Παπάζογλου. «Το δειν σου εν ετέλειωνεν τζι εσούνι πάλι εθώρες, έρεσσεν τζιει που τα βουνά τζι έστεκεν με τις ώρες τζι εμάσιετουν σαν να ’θελεν να βρει κάτι χαμένο, σαν κάτι πον ετέλειωσεν μέσα στο τελειωμένον», υπέγραφε ορκισμένη η πένα του μεγάλου Μιχάλη Πασιαρδή. Όλα εννοώντας τον καθάριο ουρανό και τη βαθιά ψυχή μας. Όλα αγνοώντας τον Αναστασιάδη, τους μίζερους βαστάζους του, τον Ακιντζί, τον Ερντογάν, τους απολογητές της κατοχής, τους μασκοφόρους κακούς ειρηνοποιούς, τους γεφυροποιούς, τα κόμματα και το μεγάφωνό τους, ακούγοντας «τον χτύπο μόνο της καρδιάς που μας βαφτίζει ανθρώπους».

«Σ’ αυτό τον τόπο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή». Οι υπόλοιποι επιμένουν να τρώνε «εθνικές θυσίες», να πίνουν δυτικότροπα κοκτέιλ, να αναζητούν το πρόσωπό τους είτε σε κιτς συνεστιάσεις είτε σε κακότεχνες συγκεντρώσεις «ειρήνης» και χωρίς πόθους να ακολουθούν κατοχικούς ηγέτες, αλλοπρόσαλλους προέδρους και καθωσπρέπει εξουσιαστές. Κι ακόμα κι αν δεν μας ακούν «που τραγουδάμε με φωνές ηλεκτρικές μες στις υπόγειες στοές» τρέμουν ακριβώς διότι «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν». Ξέρουν πως «ακόμα κι όταν θα νομίζουν πως μας έχουν πάρει την ψυχή» εμείς θα ανατρέπουμε τα ανέραστα διζωνικά όνειρά τους και με τα ΟΧΙ μας θα βουρκώνουμε υπογράφοντας ξανά και ξανά όρκους λευτεριάς. Είτε σε υπόγειες στοές είτε στον δρόμο είτε στα οδοφράγματα, θα αναποδογυρίζουμε τον ρεαλισμό τους και θα προχωράμε ακλόνητοι στους τελικούς μας προορισμούς. «Τζιει που τα βουνά» θα καταργούμε τις αλυσίδες τους και θα εδραιώνουμε τις δικές μας. «Π’ Ακάμαν ως Καρπάσιν» θα συντρίβουμε την αδικία και θα εγκαθιδρύουμε «τις βασικές μας τις αρχές». Διαολοστέλνοντας τις κατοχικές σημαίες θα διαγράφουμε τα ψέματά τους και θα κτίζουμε έναν άλλον γαλαξία: Νικήτας Μόρφου, Λάρνακας Λαπήθου, Ζώδια, Δίκωμο, Καραβάς, Κερύνεια, Κάρμι, Άγιος Αμβρόσιος, Ακανθού, Κώμα του Γιαλού, Γιαλούσα, Κώμη Κεπήρ, Τύμπου, Πυρόι, Αμμόχωστος. Κι όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει. Χρόνια πολλά. Υπομονή, ψυχή μου…

Αλ. Μιχ.

31 Δεκεμβρίου 2016

Τζερόνιμο: «Μέχρι να ενηλικιωθώ,
δεν είχαμε δει ποτέ ιεραπόστολο ή ιερέα.
Δεν είχαμε δει ποτέ λευκό άνθρωπο.
Έτσι ήσυχα ζούσαν οι Απάτσι».

Όλη η πολεμική προπαγάνδα,
οι κραυγές και τα ψέματα και το μίσος,
έρχονται, όλα ανεξαιρέτως,
από ανθρώπους που δεν πολεμούν.

                 ΤΖΟΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

«Οπορτουνισμός» θεωρείται ο τρόπος ενέργειας σύμφωνα με τον οποίο ο δράστης του κινητοποιείται από συμφεροντολογικά ελατήρια και όχι από το χρέος προς μια πάγια αρχή. Αν και οι πάγιες αρχές, όμως, έπαψαν να διατηρούν κάποια ουσία, στην Κύπρο του ρεαλισμού και της ηττοπάθειας ο οπορτουνισμός καλά κρατεί. Και επί της ουσίας, καθορίζει τη ρητορική όλων εκείνων των ομάδων, ατόμων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων, οργανισμών που αναγάγουν την εμφυλιοπολεμική τους ιδεολογία σε πράξη επαναστατική, χωρίς καν να διατηρούν κάποια σοβαρότητα ή χωρίς καν να κουβαλούν μια πολιτική που να τους επιτρέπει να πετούν γκεμπελίστικες αράδες μίσους και «ανωτερότητας».

Η Δέφτερη Ανάγνωση «είναι προϊόν συλλογικής εργασίας – συντάσσεται από μια ομάδα και εκφράζει ένα χώρο ευρύτερου προβληματισμού για τον Δημόσιο λόγο». Ή είναι μια ομάδα που χωρίς να προβάλλει μια δική της «ανάγνωση» (κατά το όνομά  της) προωθεί (διαδικτυακά) κηρύγματα μίσους και γκεμπελίστικες (ξανά) φλυαρίες. Εξυπηρετώντας, λοιπόν, την Τουρκία και το κατοχικό καθεστώς (αν θεωρούν πως υπάρχει κάτι τέτοιο) οι κρατούντες στη «Δέφτερη Ανάγνωση» (το «φ», φανταζόμαστε, αποτελεί «άποψη» και αποδεικνύει το «μίσος» προς την ελληνική ορθογραφία) παράγουν μια αφήγηση εντελώς προβοκατόρικη αδυνατώντας κιόλας να αντιληφθούν τη ζημιά που κάνουν στην κοινωνία και θα εξηγήσουμε. Κατανοούμε, βέβαια, πως εκείνο που στοχεύει εν τέλει η «Δέφτερη Ανάγνωση» δεν είναι η κοινωνική ζύμωση αλλά η υποστήριξη της εξουσίας και δη της κυβέρνησης που θα «λύσει» το Κυπριακό.

Με εξυπνακίστικες φράσεις όπως «ελληνοτουρκική επέμβαση» και με ξώφαλτσες κριτικές στον Ερντογάν αποδεικνύουν (οι της «Δέφτερης Ανάγνωσης») πως πρώτιστο μέλημά τους είναι να καταπολεμήσουν τους απορριπτικούς, το ΔΗΚΟ, τον Φιλελεύθερο, τον Άριστο Μιχαηλίδη, τη Σημερινή τον Γιώργο Καραμπελιά, τον Λάζαρο Μαύρο, τους «επισκέπτες εξ Ελλάδος» (κατά τις διδαχές του ΠτΔ) παρά να αντισταθούν στον τουρκικό φασισμό και σοβινισμό «ως άνθρωποι της Αριστεράς που προσβλέπουν στην ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής δημοκρατίας», όπως δηλώνουν. Για του λόγου του αληθές, έγραφαν στο άρθρο «Περιμένοντας την Γενεύη»: Σε ότι αφορά τους «επισκέπτες» που αναφέρονται στο Κυπριακό, έχουμε την άποψη ότι δεν είναι πολύ κομψό να υποστηρίζουν μέσα από την όποια λογική ή ρητορική γυμναστική  είτε την διχοτόμηση είτε την ενσωμάτωση των κατεχομένων στην Τουρκία. Αυτό πικραίνει ορισμένους από μας διότι γνωρίζουμε και θυμόμαστε ότι ήταν το επιδιωκόμενο της ελληνοτουρκικής  επέμβασης το ’74. Ας αφήσουν αυτή την ελευθερία στους ιθαγενείς». Σάμπως και οι ίδιοι καθορίζουν ποιος είναι «ιθαγενής» και ποιος «επισκέπτης». Ή ο Πρόεδρος.

Δημοσίευσαν, επίσης, ένα μακροσκελές κείμενο που αναφερόταν στον Άγγελο Συρίγο και στη χιλιοειπωμένη προσάρτηση. Το ζήτημα, φυσικά, δεν είναι ο τρόπος με τον οποίον αναφέρονται στον Συρίγο αλλά η γκεμπελίστικη (ξανά) γενίκευση προς όφελος των σκοτεινών εμφυλιοπολεμικών τους σχεδιασμών. Γράφουν, ας πούμε, πως ο Διευθυντής Σύνταξης του Φιλελευθέρου υποστήριξε τον Συρίγο «σαν ιθαγενής μπροστά σε ιεραπόστολο» λες και έχει ανάγκη ο Άριστος Μιχαηλίδης από «ιεραποστόλους». Ή, λες και οι «ιεραπόστολοι» είναι οι «επισκέπτες εξ Ελλάδος» και όχι οι κακοί ειρηνιστές που καμαρώνουν για τα «σχέδια λύσης», τα οποία κατατίθενται με τις ευλογίες της κατοχικής Τουρκίας. Χωρίς, λοιπόν, οποιοδήποτε στοιχείο γενικεύουν τις καταστάσεις και επιχειρούν μάταια να δολοφονήσουν «προσωπικότητες». «Ο Λ. Μαύρος, ο Α. Μιχαηλίδης κοκ υποτίθεται ότι είναι ενάντια στην παραχώρηση της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία – και όμως μόλις προκύψει ζήτημα με κάποιον εξ Ελλάδος επισκέπτη που πουλά διχοτόμηση και χάρισμα της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία, κάνουν ότι ξέχασαν ανάγνωση, ότι δεν μπορούν να βρουν τα κείμενα κοκ. Ψελλίζουν». Ευδιάκριτος, θεωρούμε, ο ισχυρισμός πως και ο Άριστος Μιχαηλίδης και ο Λάζαρος Μαύρος επιδιώκουν την προσάρτηση, τη διχοτόμηση και το «χάρισμα» της βόρειας Κύπρου στην Τουρκία. Σάματις και η «βόρεια Κύπρος» είναι κατεχόμενη από άλλη χώρα και οι «απορριπτικοί» θέλουν να τη δώσουν στην Τουρκία.

Εν πάση περιπτώσει, η «Δέφτερη Ανάγνωση» σπρώχνει τον «γκεμπελισμό» της και ένα βήμα παραπέρα. Εμπλέκει στα περί προσάρτησης του Άγγελου Συρίγου, τον Μιχαήλ Δούντα, τον Γιώργο Καραμπελιά, καθώς και τον Βάσο Φτωχόπουλλο και τον πρόσφατα εκλιπόντα Σάββα Παύλου. Δηλαδή, περιπλέκει τεχνηέντως ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων για να τους κατηγορήσει, εμμέσως πλην σαφώς, ως διχοτομιστές. Κι αν η υποστήριξη του Δούντα δεν είναι δική μας δουλειά, οι χαρακτηρισμοί προς τον Γιώργο Καραμπελιά, που αφιέρωσε τη ζωή του για την Κύπρο, αντιμετωπίζοντάς την ως αυτή που είναι, ως κομμάτι, δηλαδή, του Ελληνισμού, εκφράζονται με ένα απύθμενο μίσος, λες και ο γνωστός εκδότης κατέχει το 37% του νησιού. Με τη «δέφτερη ανάγνωση» ενός κειμένου του 1983 και χωρίς να κατατίθενται τα εκατοντάδες άλλα κείμενα-προσφορά για το κυπριακό ζήτημα, ο Καραμπελιάς χαρακτηρίζεται ως «αμελητέο άτομο» και ως «ένας wannabe ηγετίσκος σε μιαν ομαδούλα στην Αθήνα» που «έχει την εντύπωση ότι η αποικία [Κύπρος] είναι κάτι σαν διαθέσιμο χωράφι». Και δεν κατανοούν πως ο «εν Κύπρω σούπερ εθνικισμός» ανακαλύπτεται στις τάξεις εκείνων που αναζητούν εναγωνίως την εμφυλιοπολεμική σύγκρουση, υπηρετώντας τις βλέψεις της Άγκυρας και όχι, σαφώς, στους προαναφερθέντες.

Η «Δέφτερη Ανάγνωση» (και άλλες ομάδες), στην προσπάθειά της να υπηρετήσει το μομέντουμ της όποιας (τουρκικής) λύσης είτε ως βαστάζος της εξουσίας είτε ως απολογητής του τουρκικού φασισμού, σκλαβώνεται στο «μίσος» που η ίδια παράγει. Αρνούνται (όλοι) να καταλάβουν, δηλαδή, πως ο Άγγελος Συρίγος, ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο Άριστος Μιχαηλίδης, ο Λάζαρος Μαύρος και άλλοι «απορριπτικοί» δεν καρπώνονται οτιδήποτε από το στάτους κβο και τη συνεχιζόμενη κατοχή, γιατί βολεύει η συντήρηση ενός μύθου που λέει πως άνθρωποι και οργανισμοί που ασκούν κριτική στην όποια λύση, στον κατοχικό ηγέτη, στον Ερντογάν, στον τουρκικό φασισμό, στη συγκεκαλυμμένη διχοτόμηση, στη νομιμοποίηση της εισβολής, θέλουν κατά βάση την προσάρτηση της κατεχόμενης Κύπρου στο τουρκικό κράτος. Και πασχίζοντας να αποδείξουν πως οι ίδιοι θέλουν λύση τώρα, πως δεν θέλουν την Τουρκία στη «βόρεια Κύπρο», πως θέλουν ελευθερία για τους ιθαγενείς, παραπαίουν σε φλύαρες εμφυλιοπολεμικές ρητορείες, αγνοώντας, ηθελημένα προφανώς, το πραγματικό πρόβλημα αυτού του τόπου. Και τούτο, σαφώς, δεν είναι ούτε οι «επισκέπτες εξ Ελλάδος» ούτε οι άνθρωποι που αγωνιούν για  το μέλλον των παιδιών τους, αλλά η τουρκική κατοχή. Ας μην καμώνονται, λοιπόν, πως αντιστέκονται στην «προσάρτηση», την ώρα που, σαν άλλοι δυτικοί «ιεραπόστολοι», παραχαϊδεύουν την ιμπεριαλιστική Τουρκία και ως νέοι «ταγματασφαλίτες» κηρύττουν τον εμφύλιο. Κατοχή υπάρχει; Πού είναι ο εχθρός; Λευτεριά από λευτεριά, πάντως, διαφέρει, κατά τον ιθαγενή ποιητή:

«Φέρτε τον για να δει που η ελευθερία
εν τζιαι γιρτίζεται με πεντόλιρα τζιαι δακτυλίδκια
μήτε με λόγια τζιαι με παραμύθκια·
θέλει αρετήν τζιαι μιαν οκκάν αρτζιίδκια».

Αλ. Μιχ.

29 Δεκεμβρίου 2016

Επειδή τα τετριμμένα έχουν ειπωθεί ή γραφτεί πολλάκις, ειδικά τους τελευταίους μήνες, είναι καιρός να μιλήσουμε διαφορετικά. Άλλωστε αυτό απαιτεί η ανάγκη, αυτό απαιτεί ο ελληνικός μας τρόπος, αυτό απαιτεί τούτος ο χώρος εδώ. Να αποτελέσει το διαφορετικό μέσα στη βάρβαρη κοινωνία του συμβιβασμού, του ρεαλισμού και του καθωσπρεπισμού, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Άρα, προσωπικά, πήραμε ήδη θέση στο δίλημμα που θέτει αυτή η συζήτηση: Μεγάλη αναταραχή θαυμάσια κατάσταση. Να το επεξηγήσουμε όμως, θεωρώντας εξαρχής πως δεν ήρθαμε εδώ για να μάθουμε τις τελευταίες εξελίξεις ή τις νομικές δικλείδες της όποιας λύσης.

Το πρώτο μέρος του κινηματογραφικού αριστουργήματος των Μάριο Πούτσο και Φράνσις Φορντ Κόπολα «Ο Νονός», ενώ ασχολείται κυρίως με την προσωπικότητα του Δον Βίτο Αντολίνι Κορλεόνε (ή του Μάρλον Μπράντο αν θέλετε), προϊδεάζει επαρκώς και για το τι θα ακολουθήσει στην ιστορία της ταινίας. Και αυτό συμβαίνει με δύο πράγματα: Αφενός με τη δολοφονία του Σαντίνο Κορλεόνε, του γιου και φυσικού διαδόχου του Νονού και αφετέρου με την ανάληψη της ηγεσίας της φαμίλιας από τον Μάικλ Κορλεόνε (ή τον Αλ Πατσίνο αν θέλετε), τον μικρότερο γιο της οικογένειας.

Το φινάλε του πρώτου μέρους είναι, κατά την ταπεινή μας άποψη (και ας μας διορθώσουν οι κρατούντες), τεράστιας σημασίας και θα προσπαθήσουμε να το συνδέσουμε με τη συζήτησή μας. Ο Μάικλ Κορλεόνε, έχοντας διαδεχθεί τον εκλιπόντα πατέρα του, τακτοποιεί τις οικογενειακές εκκρεμότητες, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του αδερφού του Σόνι. Στη δολοφονία του Σόνι (όσοι θυμόμαστε) είχε εμπλακεί και ο σύζυγος της αδερφής του Μάικλ. Ο σύζυγος της Κόνι, λοιπόν, Κάρλο Ρίτσι, αρνείται κάθε εμπλοκή όταν τον συναντά ο νέος Νονός: «Ο Μπαρζίνι είναι νεκρός. Όπως και ο Φιλίπ Τατάλια. Ο Μο Γκριν. Ο Στράτσι. Ο Κούνεο. Σήμερα τακτοποίησα όλες τις οικογενειακές υποθέσεις, γι’ αυτό μη μου λες πως είσαι αθώος, Κάρλο. Παραδέξου τι έχεις κάνει», είναι μερικά από τα τελευταία λόγια του Μάικλ πριν στείλει τον προδότη στο αυτοκίνητο, όπου τον δολοφονεί ο Πήτερ Κλεμέντζα, από τους πιστούς της οικογένειας και νονός του Σαντίνο Κορλεόνε.

Ακολουθεί το ξέσπασμα της Κόνι Κορλεόνε, η οποία κατηγορεί τον αδερφό της για τον θάνατο του συζύγου της και φυσικά η τελευταία σκηνή του πρώτου μέρους του Νονού. Η Κέι Άνταμς, σύντροφος του Μάικλ και μη Ιταλίδα, απαιτεί εξηγήσεις. Ρωτά αν ο Μάικλ Κορλεόνε σκότωσε τον Κάρλο Ρίτσι όμως αρχικά παίρνει την απάντηση: «Μη ρωτάς για τις δουλειές μου» (Don’t ask me about my business). Ο Μάικλ, κτυπώντας το χέρι στο τραπέζι, δέχεται να απαντήσει «μόνο για μια φορά» και η Κέι αποδέχεται πλήρως το «ΟΧΙ» του, αγκαλιάζοντάς τον.

Πού θυμηθήκαμε τον «Νονό»; Όχι πως τον ξεχάσαμε αλλά ο χαρακτήρας και η πορεία του Μάικλ Κορλεόνε είναι εξαιρετικά διδαχτικά. Γυρίζοντας την πλάτη στην οικογένεια, ο Μάικλ ήθελε (αρχικά τουλάχιστον) να ζήσει σαν Αμερικάνος. Μεγαλούργησε στον αμερικανικό στρατό, τελείωσε τις σπουδές του και σχεδίαζε μια νόμιμη ζωή εν αντιθέσει με τη φαμίλια του. Όμως κατανοεί και αποδέχεται τις ευθύνες του. Κατανοεί την αλήθεια και τακτοποιεί τις οικογενειακές υποθέσεις. Και, ολοκληρώνοντας την τελευταία σκηνή του πρώτου μέρους, αφού αποχωρεί η Κέι από το γραφείο του, υποδέχεται τους συνεργάτες του, οι οποίοι τον αναγνωρίζουν ως Δον Κορλεόνε, φιλώντας το χέρι του.

Προς Θεού, όμως, δεν μαζευτήκαμε εδώ για να ιδρύσουμε την εθνικοαπελευθερωτική Κόζα Νόστρα, αν και αυτό θα ήταν μια κάποια λύση.

Όμως, σαν τον Μάικλ Κορλεόνε, πρέπει να αποδεχτούμε, όχι τη μοίρα μας, αλλά την αλήθεια, η οποία θα μας βοηθήσει να τακτοποιήσουμε τις δικές μας εκκρεμότητες. Και η αλήθεια είναι, αγαπητοί συνομήλικοι, πως η τήρηση του όποιου συντάγματος εξακολουθεί να επαφίεται στον πατριωτισμό μας.

Μπορούμε;

Ιδού η απορία. Μπορούμε να ανατρέψουμε το σκηνικό, το οποίο παραμένει επικίνδυνο ακόμα και μετά το προσωρινό ναυάγιο του Μοντ Πελεράν; Σταματώντας τις μεμψίμοιρες τοποθετήσεις και τους συλλογισμούς για το αν είναι καλός ή όχι ο Αναστασιάδης, αν υπάρχει καλή και κακή ομοσπονδία, αν υπάρχουν καλές και κακές εγγυήσεις, μπορούμε. Πηδώντας από την απαισιοδοξία της λογικής στην αισιοδοξία της βούλησης, μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο και να φτιάξουμε μιαν άλλη κοινωνία, η οποία δεν θα αναγκάζεται να επαναλαμβάνει τα αυτονόητα: Η Τουρκία κατέχει την Κύπρο, Η Κύπρος είναι Ελλάδα, η Κερύνεια είναι δική μας, Πατρίδα ή Θάνατος, Ελευθερία ή Θάνατος. Μπορούμε να αναδείξουμε μιαν άλλη Κύπρο, μιαν άλλη Ελλάδα, οι οποίες δεν θα απαρνιούνται την ίδια τους την υπόσταση για χάρη οδυνηρών συμβιβασμών και πατριωτικών τάχα ρεαλισμών; Μπορούμε.

Τι να κάνουμε;

Καταργώντας τους ευσεβοποθισμούς και τις μεγαλομανίες μας, αν και είμαστε αρκετοί σε αυτή την αίθουσα για πολλά πράματα, καθίσταται απόλυτα αναγκαίο να είμαστε έτοιμοι. Να συνεννοηθούμε, διότι ο Αναστασιάδης και το ΔΗΣΑΚΕΛ δεν είπαν την τελευταία τους λέξη. Να κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ατομικά ή, καλύτερα, συλλογικά να ξεπεράσουμε τα «μα» και να δημιουργήσουμε αντιστάσεις. Δεν είμαστε υπόλογοι κανενός και αυτό είναι ένα πλεονέκτημα. Μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα δίκτυο, το οποίο, κατά το μαοϊκό «100 λουλούδια να ανθίσουν», θα έχει την ικανότητα να κινητοποιήσει τους Κερυνειώτες, τους Καρπασίτες, τους Μορφίτες, τους Παφίτες, του Βαρωσιώτες, τους Λευκωσιάτες και τους υπόλοιπους για να απαιτήσουν τα δέοντα; Μπορούμε. Μπορούμε, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μας, να ξεκαθαρίσουμε πως θέλουμε δημοκρατικά όλα τα εδάφη και τα σπίτια αυτού του τόπου, χωρίς να συμπονούμε τάχα για τις ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων, οι οποίοι απολαμβάνουν τα λάφυρα της εισβολής και χωρίς να διερωτόμαστε (ακόμα και εμείς) αν έχουμε δίκαιο; Μπορούμε. Μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε πως και την επομένη ενός δημοψηφίσματος θα είμαστε στον δρόμο και θα απαιτούμε την Ελευθερία μας, χωρίς διπλωματικές ορολογίες και γραφειοκρατικά βάσανα; Μπορούμε. Μπορούμε να παραδεχτούμε (στους εαυτούς μας κυρίως) ότι πρέπει πάση θυσία να εφαρμοστεί η δικαιοσύνη, ακόμα κι αν θα το κάνει ο Κλεμέντζα για εμάς; Μπορούμε. Μπορούμε να καταλάβουμε πως είμαστε με την πλευρά του λαού και να μη χτίζουμε νέα βασίλεια βασισμένα στον ετεροπροσδιορισμό και στον αφορισμό; Μπορούμε.

Αλλά, πρώτα να τελειώσουν τα ψέματα. Κανένας δεν θα κάτσει στη θέση του αρχηγού, κανένας δεν θα εκφωνήσει πύρινους λόγους από μπαλκόνια παλατιών. Όλοι ή κανένας, αποδεχόμενοι την αναγκαιότητα της «αναταραχής», πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε (και περισσότερα) ούτως ώστε, έστω, να ανοίξουμε τον δρόμο για τους νέους αγώνες. Όλοι. «Μέσα στο λλίον το πολύν καθένας μας να ζήσει», όπως λέει ο ποιητής, και χωρίς μοιρολόγια και «δεύτερες σκέψεις», να αφήσουμε τα 100 λουλούδια να ανθίσουν και να διαβουλευτούμε. Ούτως ώστε, τελειώνοντας με τις αυταπάτες του φρόνιμου αγώνα, να μπορέσουμε να επαναφέρουμε τα αυτονόητα: Είμαστε Έλληνες, είμαστε Κερυνειώτες, είμαστε πρόσφυγες, είμαστε σκλαβωμένοι, «είμαστε δυο είμαστε δυο η ώρα σήμανε 8». Μπορούμε; Μπορούμε.

Αλέκος Μιχαηλίδης

1 Δεκεμβρίου 2016

*Εισήγηση που εκφωνήθηκε στο Βιβλιοπωλείον «Γιαλούσα» την 1^η Δεκεμβρίου σε συζήτηση με τίτλο «Κυπριακό: Τι να κάνουμε;»

ΖΗΤΩ ΤΑ ΝΑΥΑΓΙΑ ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ
ΖΗΤΩ ΤΑ ΠΑΛΙΟΠΑΙΔΑ ΖΗΤΩ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ

Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη,
ή κόκκινη από ζωή ή κόκκινη από θάνατο.

Αφού «ναυάγησαν» οι συνομιλίες στο Μοντ Πελεράν και παρά την απογοήτευση των «διανοουμένων», είναι καθοριστικό να ναυαγήσουν και οι ψευδαισθήσεις. Όχι οι ψευδαισθήσεις όσων ανάγουν τα «περιστέρια» σε πολιτική ιδεολογία, θα ήταν μεγάλο το σοκ. Πολιτεία και κοινωνία, όμως, είμαστε αναγκασμένοι να ξεπεράσουμε τις αυταπάτες που μας δέρνουν και δυστυχώς δεν μας έπεισε επί τούτου το θυμωμένο και «προδομένο» ύφος του Προέδρου της Δημοκρατίας στη διακαναλική του διάσκεψη.

Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, ο οποίος θα έπρεπε να ζητήσει μια τεράστια συγγνώμη από το 76% του λαού, απέδειξε προχθές πως δεν υπάρχει σχέδιο Β’ και έτσι η ομηρία του κυπριακού Ελληνισμού στο ανώφελο φιάσκο των διαπραγματεύσεων θα συνεχιστεί, όπως ο ίδιος δήλωσε.

ΑΝ ο Πρόεδρος θύμωνε όταν έπρεπε (και όχι μόνο ενώπιον δημοσιογράφων), δεν θα προσέθετε κι άλλα τετελεσμένα στην ήδη ηττημένη ελληνοκυπριακή πλευρά της άγριας τράπεζας των διαπραγματεύσεων. Δεν θα αποδεχόταν το ειδικό καθεστώς της Καρπασίας, δεν θα «έριχνε» τη δέσμευσή του για επιστροφή 100.000 προσφύγων στους 78.247-94.484 (με αυτά δεν ασχολείται κανένας), δεν θα μετέβαινε καν στην Ελβετία παρασυρόμενος από τον κατοχικό ηγέτη και τους (μέχρι πρότινος) υποστηρικτές του.

ΑΝ ο ΠτΔ κατανοούσε όταν έπρεπε πως η τουρκοκυπριακή πλευρά δεν διαθέτει την «απαραίτητη ευελιξία» για να λύσει το Κυπριακό χωρίς τη μαμά της, δεν θα όφειλε να δικαιολογηθεί για τις «κενές προσδοκίες» που ο ίδιος δημιούργησε από την αρχή της διαδικασίας. Όπως έστρωσε, όμως, θα κοιμηθεί.

ΑΝ η πλευρά μας καταλάβαινε πως η Τουρκία, ως επεκτατική και κατοχική δύναμη, δεν έχει πρόθεση να αφήσει την Κύπρο ούτε να «αποδείξει εμπράκτως ότι υπάρχει προοπτική για να υπάρξει θετική εξέλιξη», κατά τον Πρόεδρο, θα ήμασταν σε καλύτερη μοίρα. Δεν θα μιλούσαμε για «ναυάγια», δεν θα καθόμασταν σε αναμμένα κάρβουνα όποτε είχε συνομιλίες, δεν θα πανηγυρίζαμε για την αυτονόητη στάση της μαμάς Ελλάδας. Εν τω μεταξύ, είναι αναγκαίο πια (αφού έκανε την αρχή) η Αθήνα να αναλάβει τις ευθύνες της έναντι του κατεχόμενου ελληνικού εδάφους της Κύπρου. Και μαζί της ο Πρόεδρος Αναστασιάδης «μαξιμαλιστικά» να απαιτήσει να φύγει ο κατοχικός στρατός τώρα, τελεία και παύλα.

ΑΝ, όμως, έγινε συνήθεια η απώλεια της Κερύνειας, του Καραβά, του Καρμιού, της Λαπήθου, του Δικώμου, του Αγίου Αμβροσίου (κατά τα νεκρά τετελεσμένα προηγούμενων συνομιλιών) και η παράδοσή τους στην ψευδαίσθηση του συνεταιρισμού με την Τουρκία, τότε ο «τρόμος» και η «αθλιότητα» που κυριεύουν τη μέτρια πλευρά μας δεν καταλαβαίνουν από «ναυάγια» και μετατρέπονται σε «κανονικότητες». Ως εκ τούτου, και ο γιαλός είναι στραβός και στραβά αρμενίζουμε, όπως απεδείχθη από την περίεργη στάση του ΠτΔ (τρίκλιζε;) στη διάσκεψή του. Ούτε η διαδικασία πρέπει να προστατευτεί ούτε να αναληφθούν πρωτοβουλίες για τις συνομιλίες. Πρέπει, «μαξιμαλιστικά» (έτσι θέλουν να λέμε), να αναποδογυριστεί ο κόσμος, να ισιώσουμε τον γιαλό, να προστατευτεί ο κυπριακός Ελληνισμός, να επιστρέψουν όλοι οι πρόσφυγες, να κατηγορηθεί η Τουρκία, να επέλθει δικαιοσύνη και να απεμπολιστεί αυτό που θεωρείται «κανονικότητα». Ποιο το ρίσκο; Έτσι κι αλλιώς η γη θα γίνει κόκκινη. Μαξιμαλισμός Τώρα!

Της Σύνταξης

26 Νοεμβρίου 2016