| CARVIEW |
Ναι, η Νιρβανα υπαρχει:
Οδηγει τα προβατα σου σε καταπρασινο λιβαδι…
Υπαρχει: οταν βαζεις τα παιδια σου να κοιμηθουν… και, οταν γραφεις τον τελευταιο στιχο στο ποιημα σου! ( Χαλιλ Γκιμοραν : Sand and Foam )
ΝΙΡΒΑΝΑ : Ομορφη λεξη, ηχητικη…
Καθε γραμμα της δονειται… ειναι νοτα στο πενταγραμμο της μελωδιας της! Μια λεξη που καθρεπτιζει τα ονειρα του ατομου που την αναζητα. Μια λεξη χιλιοειπωμενη, χιλιοφορεμενη, πιασαρικη… Και πού δεν την εχουμε συναντησει…σαν ονομα ροκ συγκροτηματος, σαν ονομα κτηματομεσητικου γραφειου, σαν ονομα γευστικου παγωτου , και παει λεγοντας…
Αραγε γνωριζουμε τι σημαινει νιρβανα; Ποια ειναι η προελευση αυτης της λεξης;
Λεξη σανσκριτικη. Επεκρατησε ως θρησκευτκος ορος και σημαινει “ σβεση φωτιας “ – κατασταση περα απο τη θλιψη- η φυση της ειναι η κενοτητα.Χαρακτηριζει μια κατασταση που μονο με συνεχη ασκηση επιτγχανεται και εξαλειφει τον πονο της γεννησης και του θανατου στον κυκλο των αναγεννησεων του ανθρωπου.
Στον αρχεγονο Βουδισμο, η Νιρβανα, ισοδυναμουσε με την εκμηδενιση του πονου που ειναι συνδεδεμενος με την επιγεια ζωη των αισθητων αντιληψεων ,της επιθυμιας και της διψας, της εμπειριας.
Κατα τον Swami Dhyan Giten, υπαρχουν τρια σταδια φωτισης.:
Μια ματια του ΟΛΟΝ – μια συντομη ματια υπαρξης.Το πρωτο σταδιο της φωτισης ειναι οταν για πρωτη φορα, για μια στγμη το μυαλο σταματαει να φλυαρει.Το τυπικο “ εγω “ ειναι ακομα παρον, αλλα εσυ ζεις την εμπειρια οτι για συντομο χρονικο διαστημα, υπαρχει κατι περα απο αυτο. – ενα χασμα, μια σιγη και κενοτητα οπου δεν παρεμβαλεται σκεψη αναμεσα σε σενα και την υπαρξη. Η Υπαρξη και εσυ, συναντιεστε και συγχωνευεστε για μια στιγμη. Για πρωτη φορα, η συναντηση αναμεσα σε σενα και την Υπαρξη, θα καλλιεργηθει στην καρδια σου.
Σιγη, ηρεμια, αγαπη, ομαδικοτητα, Εσωτερη Υπαρξη -Το δευτερο σταδιο Φωτισης, ειναι μια νεα ταξη, μια αρμονια που πηγαζει εκ των εσω- ερχεται απο την Εσωτερη Υπαρξη. Ειναι η ιδιοτητα της Ελευθεριας,Συναντας και γινεσαι ενα με την Εσωτερη Υπαρξη.Το εσωτερικο χαος εχει εξαφανιστει. Η δικη σου Σοφια απο τα εσω εχει ανατειλει. Αγαπη, διαλλογισμος και προσευχη … γινεται ο τροπος να εντεινεις την προσπαθεια αναζητησης του Θεου. Τωρα γνωριζεις τον τροπο προσεγγισης – αναγνωριζεις την κατευθυνση.
Ωκεανος, ολοτητα χωρις “εγω “ – Καθαρη, Αγνη Υπαρξη.Στο τριτο σταδιο Φωτισης, το ατομικο μας ποταμι, ρεει σιωπηλα… φθανει στον Ωκεανο και γινεται ενα με Αυτον. Το “ εγω “ χανεται. Υπαρχεις αλλα χωρις ορια. Το ποταμι εχει γινει Ωκεανος – το Ολον. Το τριτο σταδιο της Φωτισης ολοκληρωνεται οταν εχεις ανακαλυψει την Εσωτερη Παρουσια.
Ο Βουδας το ονομαζει Νιρβανα. Ο Lao Tzu το ονομαζει Ταο και ο Χριστος Βασιλεια Των Ουρανων.
Εχεις βρει την πυλη για το Θεο. Εχεις φθασει Σπιτι.
Για το Βουδισμο, η Αθανασια της ψυχης επιτυγχανεται με τη Νιρβανα ( Σβεση Φλογας ) ,την πνευματικη κατασταση κατα την οποια ο ανθρωπος ενωνεται με το“ Αρχεγονο Φως “ της Συνειδησης, και σπαει τον κυκλο των μετενσαρκωσεων.
Συμφωνα με την Αρχαια Ελληνικη Φιλοσοφια, η Θεωση της ψυχης υπαρχει με την Ευδαιμονια. Η ευδαιμονια ειναι μια πνευματικη κατασταση κατα τη οποια ο νους/πνευμα, εχει ενωθει με το Θειο στοιχειο και επιτρεπει την ενωση με τους δικαιους αθανατους που συμφωνα με τη μυθολογια ζουν στη γη των Μακαρων.Ευδαιμονια = καλη πνευματικη κατασταση. Επιτυγχανεται με την αρετη που ειναι δυσκολη και επιπονη διαδικασια.
Τωρα βεβαια, η Νιρβανα = πορεια προς τη Θεωση της ψυχης ειναι προσωπικο ζητημα του καθε ατομου που την αναζητα. Ειναι η αληθεια του καθενος. Η πορεια προς την κορυφη ειναι ο ιδιος σκοπος/προρισμος για ολους οσους αναζητουν τη θεωση. Το μονοπατι και τα βηματα που ακολουθουν ειναι διαφορετικα, αναλογα με την αληθεια του καθε ατομου.
Τι ειναι Νιρβανα για μενα;
Νιρβανα για μενα ειναι ενας καθαρτηριος θαλαμος.Οταν μπω μεσα εκει, ειμαι απαλλαγμενη απο παθη, μιση, πονο, φοβο, σκεψεις ή σκεπτομορφες.Ειναι η πληρης αναγεννηση, εναρμονιση με το Ολον – η προετοιμασια για τη συναντηση με το Θεο/Συμπαν/Ολον.
Ανοιγω την πορτα του θαλαμου και βρισκομαι στον Κηπο του Θεου. Γαληνη, Αρμονια, Αγαπη, Φως, Συγχωρεση: τα ανθη του. Γινομαι κομματι/λουλουδι του κηπου αυτου.
Βεβαια η δυσκολια ειναι να βρεις την πορτα για να την ανοιξεις. Βλεπετε… το μυαλο στελνει σκεψεις που σε αποπροσανατολιζουν. Σκεψεις που γινονται εικονα και λογος- πολλες φορες οχι δικος σου. Η σκεψη παιρνει μορφη που γινεται εμποδιο. Αυτο το εμποδιο πρεπει να υπερπηδησεις. Να φορεσεις χαλιναρι στο νου σου πρεπει και να τον ελεγχεις. Να σιγησει το φλυαρο μυαλο.
Μονο ετσι μπορεις να φθασεις στη Νιρβανα. Δυσκολο αλλα οχι ακατορθωτο.
Αυτο γινεται μονο με καθημερινη ασκηση. Ετσι μονο μπορεις να επιβληθεις στον ατιθασσο νου. Προσευχη, συζητηση με το Θεο, το Ολον, το Συμπαν ή διαλλογισμο – οπως θελεις ονομασε το…
Οπως λεει ο Robert Najemy στο βιβλιο του, “ Συγχρονες Παραβολες “.
“ Τι ειναι διαλλογισμος; Δεν ειναι τιποτ’ αλλο, παρα, η καθημερινη επισκεψη σε αυτο το ποταμι. Απλα ειναι ο χορος της βυθισης μεσα στη συνειδητοτητα, απελευθερωνοντας τις κρυμμενες εντασεις, φθανοντας στο σημειο της εσωτερης ακινησιας οπου δεν υπαρχει αντικειμενο συνειδητοτητας – αλλα μονο καθαρη συνειδητοτητα. “
Η Νιρβανα ειναι ταξιδι εσωτερικο – ειναι η αληθεια του καθε ανθρωπου – κατασταση απολυτης γαληνης και αρμονιας στην οποια περιερχεται ο ανθρωπος οταν εκμηδενισει το “ εγω “ και ενωθει με την Υπαρξη – την Εγω Ειμι παρουσια εντος.
© Αννα Μαρια Ζαγοριανου
——-–
NIRVANA
“Yes, there is Nirvana;
It is leading your sheep to a green pasture. It exists in tucking your children at night, or … in writing the last verse of yr poem”.
( Kahlil Gibran : “SAND AND FOAM” )
Nirvana ! Beautiful , harmoniously sonic word.
Each of its letters vibrates its melody ;
it is a note on the musical staff
- a word which reflects the seeker’s dreams
- a word which was mentioned thousands of times … a well-fitted catchword.
We have seen it as a modern rock band’s name.
We have read it on delicious ice cream products.
Real estate agents name their office after this word,
and, the story goes on.
Do we know what Nirvana means?
Where has this word originated from, I wonder.
The only reasonable reply to this question is that it can never be answered completely and satisfactorily in words because the human language is too poor to illustrate the actual nature of the Absolute Truth or Ultimate reality which Nirvana is.
It is a Sanskrit word which prevailed as a religious term, meaning “ shut off “ – a state (of mind) beyond grief.
Nirvana equals annihilation of the pain caused by the birth and death, on the cycle of Man’s rebirth.
There are three stages / glimpses of Enlightenment
as described by Swami Dhyan Giten:
The first glimpse of enlightenment is a short one from faraway of the Whole. It is a short glimpse of being when for the first time, the mind is not functioning.
You realize for a short while that there is something beyond the ego. There is a gap, silence and emptiness. There is no thought between You and Existence. You and existence meet for a moment and for the first time the seed, the thirst and longing for enlightenment , will grow in your heart.
Silence,Relaxation, Togetherness, Inner Being.
The second stage of enlightenment is a new order –
Harmony from within has arisen.
Love, meditation and praying becomes a conscious effort in search of God. You learn the way, you know the direction.
Ocean, Wholeness, No-self, Pure Being.
At the third stage of enlightenment our individual river, flowing silently, empties into the Ocean. The ego is lost and there is Pure Being. You exist but without any boundaries. The river has become the Ocean, the Whole. It has become vast emptiness . The third stage of enlightenment occurs when you have succeeded in finding the inner Being, the meditative quality within, the inner silence and emptiness, so that it becomes a natural quality.
This is what the Buddha calls Nirvana, what Lao Tzu calls Tao and what Jesus calls “The Kingdom of God”.
You have found the gateway to God. You have come Home.
Unquestionably, Nirvana – the course to the soul’s Theosis (deification) , is a personal matter for each seeker. It is the seeker’s ultimate truth.
The course to the summit for all those who seek deification, is the same. The track and the steps they take vary according to each soul’s truth.
What is Nirvana to me?
It is a purgative “thalamus/chamber”.
When I am in, I feel free from thoughts, negativity, pain, fear.
Utter Rebirth!
I open the door and enter God’s Garden.
Peace, Harmony, Unconditional Love, Divine Light, Forgiveness , are some of this Garden’s flowers . I become a flower growing in this Garden. The difficult part, is to find this door and open it.
Nirvana is a quest within – an esoteric journey.
“ Nirvana is right here, in the midst of the turmoil of life. It is the state you find when you are no longer driven to live by compelling desires, fears and commitments, when you have found the center of freedom and act by choice, out of that. You have releases yourself from the grabbers of fear, passions and stress. “
( Joseph Campbell : The Power of Myth ).
© Ann Marie Zagorianos
Have you ever heard the voice of silence?
What does it sound like? What sound does the voice of the soul make?
This sweet little voice that speaks to us with love, understanding, kindness …
This voice that guides us to the True Light , consoles us, relieves us,
encourages us, gives us solutions …
The Voice of the I Am Presence. The Voice of the Divine Self!
But we cannot hear it. We have bolted the door of the heart … How can we listen?
We surrender to thought-forms, the voices of the mind. We get stuck in a labyrinth with distorting mirrors. Every mirror reflects a different scenario – none is real.
And … we run from one mirror to another trying to find the way out.
Let’s break the lock and free the heart, allowing Hope, Forgiveness, Beauty, Love, Peace ,
to spread and heal all wounds!
Awaken the child within . Let’s recall!
What promise did we give to the child we were once?
Do we carry it with us? Do we love it? Are we talking to it ? Do we hold it by the hand?
Do we care about it?
Are we the guards of its future? (As Richard Bach says)
Is this child the guard of our past … or we have locked it hermetically and have thrown away the key
to return to the labyrinth of mind with the distorting mirrors …
in Plato’s cave ( matrix ) ?
How might the child we were once, be feeling?
There is only one way to find out.! Release it! Talk to it ! Ask! Learn! Do not be afraid!
Nothing is real and nothing is static. Everything is flowing!
You Build Your Life! You choose the materials. You are the Creator.
© Ann Marie Zagorianos
Έχεις ακούσει ποτέ τη φωνή της σιγής;
Τι χροιά έχει; Τι ήχο βγάζει η φωνή της ψυχής;
Αυτή η γλυκιά φωνούλα που μας μιλάει με αγάπη, με κατανόηση , με καλοσύνη…
Αυτή η φωνή που μας καθοδηγεί στο Αληθινό Φως ,μας παρηγορεί, μας ανακουφίζει,
μας ενθαρρύνει, μας δίνει λύσεις…
Η Φωνή της Εγώ Ειμί Παρουσίας εντός μας. Η Φωνή του Ανώτερου Εαυτού!
Αλλά εμείς αδυνατούμε να ακούσουμε. Έχουμε αμπαρώσει την πόρτα της καρδιάς… Πώς να ακούσουμε;
Παραδινόμαστε αμαχητί στις σκεπτομορφές , τις φωνές του νου. Εγκλειόμεθα σε ένα λαβύρινθο με παραμορφωτικούς καθρέπτες. Κάθε καθρέπτης και διαφορετικό σενάριο – κανένα δεν είναι πραγματικό.
Και … τρέχουμε από τον ένα καθρέπτη στον άλλον προσπαθώντας τη διέξοδο να βρούμε.
Ας σπάσουμε επιτέλους την κλειδαριά και διάπλατα ας ανοίξουμε την πόρτα της καρδιάς.
Να απλωθεί η Ελπίδα, η Συγχώρεση, η Ομορφιά, η Αγάπη!
Να ξυπνήσει από το λήθαργο το μικρό παιδί μέσα μας.. Να ενθυμηθούμε!
Τι υπόσχεση είχαμε δώσει στο παιδί που ήμασταν κάποτε;
Το μεταφέρουμε μαζί μας; Το αγαπάμε; Του μιλάμε; Το κρατάμε από το χέρι; Το καθησυχάζουμε;
Είμαστε εμείς οι φύλακες του μέλλοντός του; ( Όπως λέει ο Richard Bach )
Είναι αυτό ο φύλακας του παρελθόντος μας… ή το κλειδώνουμε ερμητικά , πετάμε μακριά το κλειδί
και επιστρέφουμε στο λαβύρινθο του νου με τους παραμορφωτικούς καθρέπτες…
στο σπήλαιο (matrix) του Πλάτωνα;
Πώς να νοιώθει άραγε το μικρό παιδί που κάποτε ήμασταν;
Ένας τρόπος υπάρχει! Ελευθέρωσέ το! Συζήτησε μαζί του! Ρώτα! Μάθε! Μη φοβάσαι!
Τίποτα δεν είναι πραγματικότητα και τίποτα δεν είναι στατικό. Όλα ρέουν!
Εσύ κτίζεις τη Ζωή σου! Εσύ επιλέγεις τα υλικά . Εσύ είσαι ο Δημιουργός !
© Άννα Μαρία Ζαγοριανού
]]>
If Man doesn’t change… doesn’t turn deep inside to seek the divine higher self….
If Man doesn’t let aside the ego… doesn’t learn to forgive… doesn’t learn to love unconditionally (regardless of religion, color, nationality and social order)…
If Man isn’t grateful for all the precious gifts granted , (life, home, family, health, food and drink, work etc.) … If Man isn’t humble… doesn’t collaborate… doesn’t care for fellow people, animals and nature , then I am afraid that neither regression/flashback nor hypnosis can bring Heaven on the Earth. Heaven lies deep in our heart.
We are placed on this planet for a reason – to be taught, to learn to obtain self awareness. We are learners. We are observers.
We all follow a narrow path uphill, seeking the summit. Each person’s truth differs , though. Not all of the people share the same experiences and knowledge. Knowledge is acquired along the way.
Each person holds his own piece of the puzzle – his own piece of truth. Putting all pieces together we got the answer to this puzzle…
I repeat… Heaven lies deep in our heart. This is where the Day of Reckoning will take place.
To reach the Lighthouse of our psyche and emerge in the Light, we must first plunge in our darkness – the dark side of our Self.
Only in this way, will we be able to free ourselves (from fear and anger) and bring harmony, balance, peace and soul uplift to our life.
© Ann Marie Zagorianos
Αν ο άνθρωπος δεν αλλάξει ο ίδιος …. αν δε στραφεί εντός του , να αναζητήσει τον ανώτερο εαυτό του…. αν δεν αφήσει στην άκρη το Εγώ του… αν δε μάθει να συγχωράει… αν δε μάθει να αγαπάει ανιδιοτελώς (ανεξάρτητα από θρησκεία , χρώμα ,εθνικότητα και κοινωνική τάξη)… αν δε είναι ευγνώμων για αυτά τα θεία δώρα ( ζωή, στέγη, οικογένεια, υγεία, πόση και βρώση, εργασία κλπ.) που έχει …. αν δεν είναι ταπεινός…. αν δε συνεργάζεται…. αν δεν πονάει και νοιάζεται για το συνάνθρωπο, τα ζώα, τη φύση… τότε καμία αναδρομή και ύπνωση δεν πρόκειται να φέρει τον παράδεισο στη γη. Ο παράδεισος είναι μέσα στην καρδιά μας.
Γνώθι σ’αυτόν! Είμαστε εδώ στη γη, για ένα σκοπό – να διδαχτούμε – να μάθουμε – να έχουμε αυτογνωσία . Είμαστε μαθητές. Είμαστε παρατηρητές.
Όλοι ακολουθούμε ένα στενό και ανηφορικό μονοπάτι ψάχνοντας την κορυφή.. Η αλήθεια του κάθε ενός, όμως, διαφέρει. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια βιώματα, την ίδια γνώση, την ίδια εμπειρία. Η γνώση αποκτιέται κατά τη διαδρομή . Ο κάθε άνθρωπος, κρατά το δικό του κομμάτι – Όλα αυτά τα κομμάτια όταν ενωθούν, ολοκληρώνουν το “παζλ” . Επαναλαμβάνω, ο Παράδεισος είναι μέσα στην καρδιά μας. Εδώ θα γίνει και η Δευτέρα Παρουσία.
Για να φτάσουμε στο Φάρο της ψυχής μας και να μπορέσουμε να αναδυθούμε στο Φως, πρέπει πρώτα να βουτήξουμε στο σκοτάδι μας, να αντιμετωπίσουμε τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας. Μόνο έτσι θα φέρουμε την αρμονία, την ισορροπία, τη γαλήνη την Ελευθερία (από φόβο και θυμό) και την Ανάσταση στη ζωή μας
© Άννα Μαρία Ζαγοριανού
]]>
Ο φόβος, φίδι δηλητηριώδες,
ύπουλα τρυπώνει.
Τυλίγεται , σα μέγγενη σφίγγει.
Ασφυκτιά η καρδιά.
Το δηλητήριο, εγχέεται,
οι αισθήσεις νεκρώνουν,
η κρίση θολώνει.
Βέβαιος θάνατος.
ΜΗΝ επιτρέπεις στο Φόβο να τορπιλίζει τα όνειρά σου, να μηδενίζει τη Ζωή σου!
Τι είναι ο φόβος;
Είναι η απόδραση από τη σιγουριά, είναι η απειλή της απώλειας.
Είναι η μέγγενη που σφίγγει τα σωθικά μου, ο κρύος ιδρώτας που με λούζει, η τρεμούλα και το πάγωμα που με ακινητοποιούν. Ο φόβος είναι όλα αυτά τα συναισθήματα που διαταράσσουν την ψυχική μου ισορροπία και με ταλανίζουν αλλοιώνοντας τις αντιδράσεις και αντοχές μου. Ο φόβος, όπως και να το κάνουμε, είναι ένα πρόβλημα που με αναγκάζει να λειτουργώ αρνητικά και σπασμωδικά – πανικόβλητα. Είναι το τέρας που θρέφεται με τη δική μου ενέργεια. Όσο περισσότερο φοβάμαι τόσο περισσότερο θεριεύει και κυριαρχεί πάνω μου , νεκρώνοντας τη ζωή μου. Είναι ο χειρότερος και πιο ύπουλος αντίπαλος του ανθρώπου. Είναι η ρίζα του κακού. Εγχέει δηλητήριο.
Ο Γκάντι είχε πει, για το φόβο: ” Νομίζουμε ότι ο εχθρός μας είναι το μίσος… Όχι , ο φόβος είναι.”
Είναι θάνατος αργός. Πεθαίνω χίλιες φορές τη στιγμή. Κατοικεί μέσα στην καρδιά μου και με απομακρύνει από τα όνειρα και τους στόχους μου…από τη ζωή. Είναι βαθιά καλωδιωμένος. Απλώνει και υφαίνει τον ιστό του όπως η αράχνη.
Αν το καλοσκεφτούμε … φόβος δεν υπάρχει. Εγώ τρέφω την αράχνη με τις σκέψεις και με τις φοβίες μου. Εγώ κατασκευάζω σενάρια. Εγώ γεννώ το φόβο ή μάλλον το φάντασμα του φόβου, δίνοντας εντολή στον εγκέφαλο να σημάνει συναγερμό.
Πώς μπορώ να απενεργοποιήσω το φόβο, τη Μόρα που με παραλύει ρουφώντας όλη την ενέργεια μου;
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνω είναι να τον αποδεχτώ. Να παραδεχτώ ότι φοβάμαι.
Αποδοχή λοιπόν.
Το δεύτερο βήμα είναι να αναγνωρίσω το λόγο που φοβάμαι. Να βρω τη ρίζα/προέλευση του φόβου μου.
Να ανατρέξω στη ζωή μου και να βρω τι είναι αυτό και γιατί κεντρίζει την καρδιά μου.
Το τρίτο βήμα είναι να υψώσω ανάστημα . Να αντιμετωπίσω το φόβο μου. Να τον κοιτάξω στα ίσα και να του πω : “Φόβε εδώ είμαι! Δε σε φοβάμαι. Θα σε αντιμετωπίσω και θα σε νικήσω.”
Ο φόβος και οι ενοχές είναι τα διπολικά όπλα χειραγώγησης που χρησιμοποιούνται εναντίον μας , καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας από την οικογένεια, από το σχολείο, από τον χώρο εργασίας, από την εκκλησία, από τις αρχές, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πάει λέγοντας.
Ο ίδιος ο εγκέφαλος γεννά φόβο για να μας εμποδίσει να φέρουμε την αλλαγή και να ρισκάρουμε το άγνωστο. Μας επαναφέρει στην τάξη κρατώντας μας δέσμιους στο κλουβί του matrix.
Ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος της αποτυχίας, ο φόβος του θανάτου, εφιάλτες, ο φόβος για τα ζώα και τα έντομα , υψοφοβία , υδροφοβία, αγοραφοβία κ.ο.κ. φόβοι που αποκομίσαμε από τραυματικές εμπειρίες στην τωρινή ζωή ή στις περασμένες ζωές … ποιός ξέρει..
Εκατοντάδες μορφές φόβου, σωρευμένες η μια πάνω στην άλλη, φτιάχνουν ένα βουνό που μας πλακώνει και περιορίζει τη επιλογή της ελεύθερης βούλησης και την απόλαυση της ζωής . Όλα όσα θέλω βρίσκονται πίσω από αυτό το βουνό.
Η ανιδιοτελής Αγάπη είναι η βασική κινητήρια δύναμη στο Σύμπαν. Όταν φοβάμαι απομακρύνομαι από τη ζωή, από τα όνειρά μου, από τη δημιουργία. Εγώ ως σύγχρονος Ηρακλής, πρέπει να διαλέξω το μονοπάτι που θα ακολουθήσω .. Αγάπη λοιπόν, ή φόβος; Η επιλογή είναι δική μου.
Στο χέρι μου είναι να νικήσω το φόβο, βουτώντας μέσα σε αυτόν.
Να τον αντιμετωπίσω, ψάχνοντας αυτό που με τρομάζει.
Να σκάψω βαθιά μέσα μου, αναζητώντας τους θησαυρούς που κρύβονται κάτω από αυτόν.
Να αγνοήσω τις ερινύες που με γεμίζουν ενοχές και πόνο.
Να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω ψηλά!
Αν δε επιχειρήσω… αν δεν τσαλακωθώ… πώς θα μάθω τι υπάρχει θαμμένο μέσα μου;
Αποδέχομαι, Κατανοώ και Αγαπώ το φόβο μου.
Ο φόβος είναι η πυξίδα που θα μου δείξει το δρόμο προς το Φάρο της Ψυχής μου.
Για να βρω το Φως και να νοιώσω την πλήρωση και τη γαλήνη , για να καταλάβω τι κάνω εδώ στη γη, πρέπει να παλέψω με το σκοτάδι μου και το σκοτάδι αυτό αντανακλάται μέσα από την αγωνία για το άγνωστο. Μετατρέπεται σε τύψεις και ενοχές, άγχος και θυμό για κάτι που είναι ανύπαρκτο ή κάτι που έγινε και είναι ήδη παρελθόν ή κάτι που εικάζεται ότι θα γίνει στο μέλλον – οπότε ο εγκέφαλος εκπέμπει σήματα κινδύνου.
ΤΟΛΜΩ ! Οπλίζομαι με θάρρος, υπομονή, επιμονή και Πίστη, και σίγουρα δε θα χάσω.
Φόβε, εδώ είμαι! Δε σε φοβάμαι!
© Άννα Μαρία Ζαγοριανού
Fear, insidiously slithers
like a poisonous snake.
It coils up,
clamps like a vice,
suffocating the heart.
The poison, infused,
deadens the senses;
certain death.
Do not allow fear to torpedo your dreams – to annihilate your life.
What is fear? It is the leap from certainty, it is the threat of loss. It clamps like vice suffocating the heart.
Fear is all these sentiments that disorder my mental balance – agonize me
degrading my reaction and dissolving my resistance. Fear, is a problem that forces me to function negatively and spasmodically – horror stricken. It is the monster that feeds on my own energy.
The more I fear, the more it takes control over me depriving me of the right to life. Fear is my worst and sneakiest opponent. It is the root of evil infusing poison.
Gandhi had once said: “We believe that hatred is our enemy … No, fear is.”
It is slow death . I die a thousand times per moment. It resides in my heart isolating me from my dreams and goals… from my life. It is hard-wired in my brain. It stretches out and weaves its cobweb like the spider.
Do think about it. Fear does not exist. The spider is nourished by my thoughts and phobias. I am the script writer of my own play. My actions beget fear allowing the brain to sound the alarm.
How could I turn off fear…this Mora creature , which paralyzes me absorbing my energy?
( In Greece it was believed that sleep paralysis occurs when a ghost-like creature or Demon named Mora, Vrahnas or Varypnas , tries to steal the victim’s speech or sits on the victim’s chest causing asphyxiation ).
The first thing I must do is : consent to fear. I must admit to being afraid. Admission is the first step.
The second step is : identify why I fear. Retrace my life and memory in order to discover the origin of my fear.
The third step is : stand up for myself. Confront my fear . Look fear in the eye and say:
“Here I am! You do not scare me! I will deal with you and I will beat you!”
Fear and remorse are the bipolar weapons used , during our life , by the family, by the school, by the church, by the government, by the social media etc., to manipulate us.
The brain uses this pang of fear to prevent us from welcoming the change and risk into our life .
We are restored to order , keeping us captives in the matrix cage.
Fear of solitude, fear of defeat, fear of failure, fear of death, acrophobia, hydrophobia, agoraphobia, fear of animals and insects, fear of the dark, and so on…are fears obtained from traumas during this current life or during past lives… who knows…?
Hundreds of phobias , heaped one on top of the other, form a mountain of worries hovering over your head ready to crush, limit the choice of free will and joy of life.
All I wish to have, lies hidden, on the other side of the mountain.
Unconditional love is the basic driving force of the Universe. When I am scared, I am removed from my dreams , from creation, from life.
I, like a modern day Hercules, must choose which path to take. Is it Love or Fear?
The option is mine!
To defeat fear I must dive into it and gain an understanding of what scares me.
To seek the treasures, hidden beneath fear, I must go deep into my heart.
To do so, I must ignore the Furies , shedding my guilt and pain.
I accept, understand and love my fear.
Fear is the compass which shows me the way to the lighthouse of my psyche.
To seek the Light… to feel contentment and peace…to figure out what my mission on the Earth is,
I must fight my dark side which is reflected through the agony of the unknown. Only via darkness will I be able to reach my Lighthouse. Remorse, guilt, stress and anger for something which has already occurred in the past or for something which might happen in the future are the danger signs, the brain sends out.
Equipped with courage, patience, persistence and Faith, I dare you, fear!
Here I am! You do not scare me!
© Ann Marie Zagorianos.
]]>
Fear, insidiously slithers
like a poisonous snake.
It coils up,
clamps like a vice,
suffocating the heart.
The poison, infused,
deadens the senses;
certain death.
Do not allow fear to torpedo your dreams – to annihilate your life.
What is fear?
It is the leap from certainty, it is the threat of loss. It clamps like vice suffocating the heart.
Fear is all these sentiments that disorder my mental balance – agonize
me degrading my reaction and dissolving my resistance. Fear, is a problem that forces me to function negatively and spasmodically – horror stricken. It is the monster that feeds on my own energy.
The more I fear, the more it takes control over me depriving me of the right to life. Fear is my worst and sneakiest opponent. It is the root of evil infusing poison.
Gandhi had once said: “We believe that hatred is our enemy … No, fear is.”
It is slow death . I die a thousand times per moment. It resides in my heart isolating me from my dreams and goals… from my life. It is hard-wired in my brain. It stretches out and weaves its cobweb like the spider.
Do think about it. Fear does not exist. The spider is nourished by my thoughts and phobias. I am the script writer of my own play. My actions beget fear allowing the brain to sound the alarm.
How could I turn off fear…this Mora creature , which paralyzes me absorbing my energy?
( In Greece it was believed that sleep paralysis occurs when a ghost-like creature or Demon named Mora, Vrahnas or Varypnas , tries to steal the victim’s speech or sits on the victim’s chest causing asphyxiation ).
The first thing I must do is : consent to fear. I must admit to being afraid. Admission is the first step.
The second step is : identify why I fear. Retrace my life and memory in order to discover the origin of my fear.
The third step is : stand up for myself. Confront my fear . Look fear in the eye and say:
“Here I am! You do not scare me! I will deal with you and I will beat you!”
Fear and remorse are the bipolar weapons used , during our life , by the family, by the school, by the church, by the government, by the social media etc., to manipulate us.
The brain uses this pang of fear to prevent us from welcoming the change and risk into our life .
We are restored to order , keeping us captives in the matrix cage.
Fear of solitude, fear of defeat, fear of failure, fear of death, acrophobia, hydrophobia, agoraphobia, fear of animals and insects, fear of the dark, and so on…are fears obtained from traumas during this current life or during past lives… who knows…?
Hundreds of phobias , heaped one on top of the other, form a mountain of worries , hovering over your head ready to crush, limit the choice of free will and joy of life.
All I wish to have, lies hidden, on the other side of the mountain.
Unconditional love is the basic driving force of the Universe. When I am scared, I am removed from my dreams , from creation, from life.
I, like a modern day Hercules, must choose which path to take. Is it Love or Fear?
The option is mine!
To defeat fear I must dive into it and gain an understanding of what scares me.
To seek the treasures, hidden beneath fear, I must go deep into my heart.
To do so, I must ignore the Furies , shedding my guilt and pain.
I accept, understand and love my fear.
Fear is the compass which shows me the way to the lighthouse of my psyche.
To seek the Light… to feel contentment and peace…to figure out what my mission on the Earth is,
I must fight my dark side which is reflected through the agony of the unknown. Only via darkness will I be able to reach my Lighthouse. Remorse, guilt, stress and anger for something which has already occurred in the past or for something which might happen in the future are the danger signs, the brain sends out.
Equipped with courage, patience, persistence and Faith,
I dare you, fear!
Here I am! You do not scare me!
© Ann Marie Zagorianos.
ΦΟΒΟΣ
Ο φόβος, φίδι δηλητηριώδες,
ύπουλα τρυπώνει.
Τυλίγεται , σα μέγγενη σφίγγει.
Ασφυκτιά η καρδιά.
Το δηλητήριο, εγχέεται,
οι αισθήσεις νεκρώνουν,
η κρίση θολώνει.
Βέβαιος θάνατος.
ΜΗΝ επιτρέπεις στο Φόβο να τορπιλίζει τα όνειρά σου, να μηδενίζει τη Ζωή σου!
Τι είναι ο φόβος; Είναι η απόδραση από τη σιγουριά, είναι η απειλή της απώλειας.
Είναι η μέγγενη που σφίγγει τα σωθικά μου, ο κρύος ιδρώτας που με λούζει, η τρεμούλα και το πάγωμα που με ακινητοποιούν. Ο φόβος είναι όλα αυτά τα συναισθήματα που διαταράσσουν την ψυχική μου ισορροπία και με ταλανίζουν αλλοιώνοντας τις αντιδράσεις και αντοχές μου. Ο φόβος, όπως και να το κάνουμε, είναι ένα πρόβλημα που με αναγκάζει να λειτουργώ αρνητικά και σπασμωδικά – πανικόβλητα. Είναι το τέρας που θρέφεται με τη δική μου ενέργεια. Όσο περισσότερο φοβάμαι τόσο περισσότερο θεριεύει και κυριαρχεί πάνω μου , νεκρώνοντας τη ζωή μου. Είναι ο χειρότερος και πιο ύπουλος αντίπαλος του ανθρώπου. Είναι η ρίζα του κακού. Εγχέει δηλητήριο.
Ο Γκάντι είχε πει, για το φόβο: ” Νομίζουμε ότι ο εχθρός μας είναι το μίσος… Όχι , ο φόβος είναι.”
Είναι θάνατος αργός. Πεθαίνω χίλιες φορές τη στιγμή. Κατοικεί μέσα στην καρδιά μου και με απομακρύνει από τα όνειρα και τους στόχους μου…από τη ζωή. Είναι βαθιά καλωδιωμένος. Απλώνει και υφαίνει τον ιστό του όπως η αράχνη.
Αν το καλοσκεφτούμε … φόβος δεν υπάρχει. Εγώ τρέφω την αράχνη με τις σκέψεις και με τις φοβίες μου. Εγώ κατασκευάζω σενάρια. Εγώ γεννώ το φόβο ή μάλλον το φάντασμα του φόβου, δίνοντας εντολή στον εγκέφαλο να σημάνει συναγερμό.
Πώς μπορώ να απενεργοποιήσω το φόβο, τη Μόρα που με παραλύει ρουφώντας όλη την ενέργεια μου;
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνω είναι να τον αποδεχτώ. Να παραδεχτώ ότι φοβάμαι.
Αποδοχή λοιπόν.
Το δεύτερο βήμα είναι να αναγνωρίσω το λόγο που φοβάμαι. Να βρω τη ρίζα/προέλευση του φόβου μου.
Να ανατρέξω στη ζωή μου και να βρω τι είναι αυτό και γιατί κεντρίζει την καρδιά μου.
Το τρίτο βήμα είναι να υψώσω ανάστημα . Να αντιμετωπίσω το φόβο μου. Να τον κοιτάξω στα ίσα και να του πω : “Φόβε εδώ είμαι! Δε σε φοβάμαι. Θα σε αντιμετωπίσω και θα σε νικήσω.”
Ο φόβος και οι ενοχές είναι τα διπολικά όπλα χειραγώγησης που χρησιμοποιούνται εναντίον μας , καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας από την οικογένεια, από το σχολείο, από τον χώρο εργασίας, από την εκκλησία, από τις αρχές, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πάει λέγοντας.
Ο ίδιος ο εγκέφαλος γεννά φόβο για να μας εμποδίσει να φέρουμε την αλλαγή και να ρισκάρουμε το άγνωστο. Μας επαναφέρει στην τάξη κρατώντας μας δέσμιους στο κλουβί του matrix.
Ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος της αποτυχίας, ο φόβος του θανάτου, εφιάλτες, ο φόβος για τα ζώα και τα έντομα , υψοφοβία , υδροφοβία, αγοραφοβία κ.ο.κ. φόβοι που αποκομίσαμε από τραυματικές εμπειρίες στην τωρινή ζωή ή στις περασμένες ζωές … ποιός ξέρει..
Εκατοντάδες μορφές φόβου, σωρευμένες η μια πάνω στην άλλη, φτιάχνουν ένα βουνό που μας πλακώνει και περιορίζει τη επιλογή της ελεύθερης βούλησης και την απόλαυση της ζωής . Όλα όσα θέλω βρίσκονται πίσω από αυτό το βουνό.
Η ανιδιοτελής Αγάπη είναι η βασική κινητήρια δύναμη στο Σύμπαν. Όταν φοβάμαι απομακρύνομαι από τη ζωή, από τα όνειρά μου, από τη δημιουργία. Εγώ ως σύγχρονος Ηρακλής, πρέπει να διαλέξω το μονοπάτι που θα ακολουθήσω .. Αγάπη λοιπόν, ή φόβος; Η επιλογή είναι δική μου.
Στο χέρι μου είναι να νικήσω το φόβο, βουτώντας μέσα σε αυτόν.
Να τον αντιμετωπίσω, ψάχνοντας αυτό που με τρομάζει.
Να σκάψω βαθιά μέσα μου, αναζητώντας τους θησαυρούς που κρύβονται κάτω από αυτόν.
Να αγνοήσω τις ερινύες που με γεμίζουν ενοχές και πόνο.
Να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω ψηλά!
Αν δε επιχειρήσω… αν δεν τσαλακωθώ… πώς θα μάθω τι υπάρχει θαμμένο μέσα μου;
Αποδέχομαι, Κατανοώ και Αγαπώ το φόβο μου.
Ο φόβος είναι η πυξίδα που θα μου δείξει το δρόμο προς το Φάρο της Ψυχής μου.
Για να βρω το Φως και να νοιώσω την πλήρωση και τη γαλήνη , για να καταλάβω τι κάνω εδώ στη γη, πρέπει να παλέψω με το σκοτάδι μου και το σκοτάδι αυτό αντανακλάται μέσα από την αγωνία για το άγνωστο. Μετατρέπεται σε τύψεις και ενοχές, άγχος και θυμό για κάτι που είναι ανύπαρκτο
ή κάτι που έγινε και είναι ήδη παρελθόν ή κάτι που εικάζεται ότι θα γίνει στο μέλλον – οπότε ο εγκέφαλος εκπέμπει σήματα κινδύνου.
ΤΟΛΜΩ ! Οπλίζομαι με θάρρος, υπομονή, επιμονή και Πίστη, και σίγουρα δε θα χάσω.
Φόβε, εδώ είμαι! Δε σε φοβάμαι!
© Άννα Μαρία Ζαγοριανού
———————————————
]]>
Incandescent sphere, the sun
bejewels the blue velvety canvas.
Skittish shafts of sunlight
tickle the earth playfully.
Nature smiles delightfully.
Good Morning Life!
Πυρακτωμένη σφαίρα
καρφιτσωμένη στο στερέωμα,
ο ήλιος
ηδονικά, αφήνεται
στης θάλασσας τη γαλάζια τσαχπινιά.
Χρυσοβαφή ο ήλιος
ηλιοστάλα η Αγάπη!
Καλημέρα Ζωή!
© Ann Marie Zagorianos
]]>
Κάθε πρωί που σηκώνομαι, ευχαριστώ το Θεό, τον Πατέρα, το Σύμπαν, το Πνεύμα, το Όλον (όπως θέλετε πέστε το ) για το πολύτιμο δώρο της ζωής, για τα αγαθά που τόσο απλόχερα μου προσφέρει η μητέρα Γη, για τη βρώση και πόση, για το Ευλογημένο κρυστάλλινο νερό, για τη φύση και την ομορφιά…
Παίρνω τη σκούπα και το φαράσι και καθαρίζω το ” είναι ” μου από τον εγωισμό, το άγχος, τη μιζέρια, το φθόνο, τον πόνο και το θυμό!
Ανοίγω τα παράθυρα της ψυχής μου για να φύγει ο φόβος και να μπει η Αγάπη, το Φως και η Αρμονία – οξυγόνο στη ζωή μου.
Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου κάθε στιγμή.
Τα λέω με τον Ανώτερο Εαυτό μου.
Άλλοι το ονομάζουν διαλογισμό. Εγώ το λέω κουβεντούλα. Συζητώ μαζί του για όλα… ζητώ βοήθεια… διατυπώνω τις απορίες μου κάνω τις ερωτήσεις μου… και έχω πάντα τις απαντήσεις που χρειάζομαι – κάποια στιγμή (εκεί που πρέπει – όταν πρέπει) με μηνύματα , με συμπτώσεις και συγχρονισμό, σκέψεις, εικόνες , ήχο/φωνή, όνειρα!
Πρέπει να έχουμε Πίστη. Η Πίστη γιατρεύει τα πάντα.
© Άννα Μαρία Ζαγοριανού
Every morning I get up, I thank God, Father, the Universe, the Spirit, the Oneness (you may call it as you wish) for the precious gift of life, for the goods that so generously mother earth has provided , for the Blessed crystal water, for nature and beauty …
I take the broom and dustpan and cleanse my being. I remove the selfishness, the stress, the misery, the envy, the pain and the anger, I feel!
I open the Windows of my soul to let out fear and bring in Love, light and harmony .
I am grateful for every single moment.
I have a talk with my higher self. Others call it meditation. I name it chat.
I talk to Him about everything … I ask for help … I express my queries make my questions … and I always get the answers I need at some point (where and when needed) with messages, with coincidences and synchronization, thoughts, images, sound/voice, dreams!
Faith heals everything!
© Ann Marie Zagorianos
]]>
Οι σκέψεις μας είναι ισχυρές. Τόσο ισχυρές στην πραγματικότητα που συχνά , μόνο σκεπτόμενοι κάποιον, μπορείτε να στείλετε μια μικρή ροή ενέργειας προς αυτόν. Είμαστε όλοι πλάσματα ενέργειας και όλοι έχουμε ενέργεια που ρέει εντός μας και γύρω από εμάς. Όταν αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε την ενέργεια αυτή και τις δυνατότητες της, μπορούμε να τη χρησιμοποιήσουμε για να στείλουμε θεραπεία σε ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόμαστε, σε όλον τον κόσμο. Όλοι έχουμε την ικανότητα να το κάνουμε αυτό, εφόσον είμαστε ανοιχτοί και με αυτοπεποίθηση για το σε ποιόν θέλουμε να στείλουμε αγάπη και θεραπεία.
Πώς στέλνουμε θεραπευτική ενέργεια από απόσταση σε ένα άτομο, ζώο ή φυτό:
1) Οριοθετήστε το χώρο σας. Βρείτε ένα ήσυχο μέρος , όπου δε θα σας ενοχλήσουν. Σιγουρευτείτε ότι ο χώρος αυτός έχει καθαριστεί από την ακαταστασία και άλλους περισπασμούς.
2) Σιγήστε το μυαλό σας με το να πάρετε μερικές βαθιές ανάσες και μετά θέσετε την πρόθεση για τη θεραπεία.Μπορείτε ακόμα να δηλώσετε καθαρά σε ποιόν στέλνετε τη θεραπεία.
3) Αυξήστε την ενέργεια σας . Για να στείλετε μια ακτίνα θετικής ενέργειας , τρίψτε τις παλάμες σας μαζί , με μια κυκλική κίνηση, έως ότου αισθανθείτε την ενέργεια να αυξάνει μεταξύ τους. Θα πρέπει να νιώσετε τον παλμό της ενέργειας στις παλάμες σας καθώς τις χωρίζετε.
4) Φτιάξτε μια σφαίρα ενέργειας. Όταν αισθανθείτε τον παλμό της ενέργειας ανάμεσα στις παλάμες σας, φανταστείτε την ενέργεια να παίρνει το σχήμα σφαίρας . Μπορείτε επίσης να δώσετε στη σφαίρα ενέργειας το χρώμα της , ανάλογα με τον τύπο της θεραπείας που επιθυμείτε να στείλετε.
* Μπλε: συναισθηματική θεραπεία
* Πορτοκαλί : σωματική θεραπεία
* Λευκό : πνευματική θεραπεία/γενική θεραπεία
* Πράσινο : θεραπεία της καρδιάς
* Μωβ : ψυχική προστασία
Συνεχίστε να εστιάζετε στη σφαίρα ενέργειας καθιστώντας την μεγαλύτερη και ισχυρότερη με κάθε αναπνοή.
5) Στείλετε ενέργεια Όταν αισθανθείτε τη σφαίρα σας να σφύζει από ενέργεια και ισχύ, οραματιστείτε ότι τη στέλνετε στο άτομο ή ζώο της επιλογής σας. Ίσως ακόμα να θέλετε να απεικονίστε το άτομο (στο οποίο στέλνετε τη σφαίρα) , να λαμβάνει την ενέργεια και να αισθάνεται την όμορφη θεραπευτική επίδραση αυτού που έχετε στείλει.
6) Επαναφορτίστε τις μπαταρίες σας.
Μιας και η θεραπευτική ενέργεια έχει σταλεί, είναι βασικό να επαναφορτίστε τις μπαταρίες σας με το να γειώστε την ενέργεια σας. Αυτό θα μπορούσε να περιλάβει ένα περίπατο στη φύση, διαλογισμό, ένα χαλαρωτικό μπάνιο, ή απλά να θρέψτε το σώμα με υγιεινή τροφή. Το να στείλετε θεραπευτική ενέργεια σε κάποιον άλλον είναι ένα ισχυρό εργαλείο και είναι ένας υπέροχος τρόπος να βοηθήσετε τους άλλους όταν δε δύνασθε να είστε σωματικά κοντά τους.
Υπάρχουν μερικά πράγματα που πρέπει να θυμάστε όταν στέλνετε θεραπευτική ενέργεια.
* Η ποιότητα της θεραπευτικής σας ενέργειας αρχίζει με εσάς, έτσι αποφύγετε να στέλνετε θεραπευτική ενέργεια όταν είστε σωματικά άρρωστοι ή αισθάνεστε ψυχικά/συναισθηματικά εξαντλημένοι.
* Δεν είναι απαραίτητο να πείτε στο άτομο ότι του στέλνετε θεραπευτική ενέργεια – παρ΄όλα αυτά αν το γνωρίζουν μπορεί να είναι περισσότερο δεκτικοί στη λήψη της ενέργειας.
* Η θεραπευτική ενέργεια πρέπει να σταλεί με αγάπη. Αν τρέφετε αρνητικά συναισθήματα για το άτομο αυτό , σταματήστε εδώ – μη στείλετε ενέργεια.
* Ότι στέλνετε έρχεται πίσω σε εσάς μεγεθυμένο κατά τρεις φορές. Αυτό σημαίνει ότι όποια ενέργεια στέλνετε έξω στον κόσμο, θα επιστρέψει σε εσάς τρεις φορές πιο ισχυρή.
Η μάθηση αποστολής μακρινής ενέργειας είναι ένα πολύτιμο και ιδιαίτερο εργαλείο,που όλοι μπορούμε να αποκτήσουμε. Έτσι αν κάποιος χρειάζεται μια δόση ενέργειας, γιατί να μη δοκιμάσουμε να το κάνουμε;
© Tanaaz Chubb
translated into Greek by Ann Marie Zagorianos
μετάφραση στα Ελληνικά : Άννα Μαρία Ζαγοριανού
Our thoughts are powerful. So powerful in fact that often just thinking about someone can send a small stream of energy their way.
We are all energetic beings and we all have energy that flows from within and around us. When we start to become aware of this energy and its potential, we can use it to send healing, good thoughts and wishes to people we care about all over the world.
We all have the ability to do this as long as we are open and confident in who we want to send loving, healing energy to.
Here is how to send distant healing energy to another person, animal or plant:
1. Set Up Your Space
Find a quiet place where you won’t be disturbed. Try to make sure the space has been cleansedand is free from clutter and other distractions.
2. Quiet Your Mind
Still your mind by taking a few deep breaths and then set your intention for your healing. You may even want to state clearly who you are sending the healing energy to.
3. Build Up Your Energy
To send a positive ray of healing energy, start rubbing your hands together in a circular motion until you can feel the energy building between them. You should be able to feel the energy pulsing from your hands as you slowly separate them.
4. Make an Energy Ball
Once you can feel the energy pulsing through your hands imagine the energy taking on the shape of a ball. You can also give the energy ball its own colour based on the type of healing you are wishing to send:
- Blue: emotional healing
- Orange: physical healing
- White: spiritual healing/ general healing
- Green: heart healing
- Purple: psychic protection
Keep focusing your attention on this energy ball, making it bigger and stronger and more powerful with every breath.
5. Send the Energy
When you feel your ball of energy is buzzing and strong, visualise sending it to your chosen person (or animal). You may even want to picture the person you are sending it to receiving the energy and feeling the beautiful healing effects of what you have sent.
6. Recharge Your Batteries
Once the healing energy has been sent, it is important to recharge your batteries by grounding your energy. This could include taking a walk in nature, meditating, having a relaxing bath or simply nourishing your body with some healthy food.
Sending energy healing to another is a very powerful tool and is a great way to help others when you can’t be there for them physically.
There are just a few things to remember about sending healing energy-
- The quality of your healing energy begins with you, so avoid sending healing energy when you are physically ill or feeling emotionally drained.
- It is not necessary to tell the person you are sending healing energy to them, however if you do tell them, it can make them more open to receiving the energy.
- Healing energy has to be sent with love. If you find yourself feeling any negative emotions towards the person you are sending this energy to, stop.
- Whatever you send out comes back to you three times. This means whatever energy you send out into the world will come back to you three time as strong.
Learning how to send distant energy healing is a valuable and special tool that we can all learn to do. So if someone you know could use a dose of healing energy, why not give it a try.
by Tanaaz Chubb
]]>
Η Αγία Ελένη, κατά κόσμο Φλαβία Ιουλία Ελένη, και επίσης γνωστή Ελένη Αυγούστα και Ελένη της Κωνσταντινουπόλεως, υπήρξε σύζυγος του Κωνστάντιου Α΄ του Χλωρού και μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Γεννήθηκε το 248 ή το 249 μ.Χ. στο Δρέπανο (σημερινή Γιάλοβα) της Βιθυνίας. Αργότερα, ο Μέγας Κωνσταντίνος μετονόμασε το Δρέπανο σε Ελενόπολις (ή Ελενούπολις), για να τιμήσει τη μητέρα του. Τη χρονολογία γέννησης τη συμπεραίνουμε από την πληροφορία που μας δίνει ο Ευσέβιος (VC., 3.46) ότι η Ελένη πέθανε σε ηλικία 80 χρονών, σε συνδυασμό με άλλα ιστορικά στοιχεία.
Ήταν οπωσδήποτε ταπεινής καταγωγής και ο πατέρας της ήταν ξενοδόχος. Ο Αμβρόσιος Μεδιολάνων την αποκαλεί «stabularia», γυναίκα δηλαδή η οποία εργαζόταν σε πανδοχείο (χαρακτηρισμός μάλλον με αρνητική απόχρωση τη μακρινή εκείνη εποχή), ενώ ο Φιλοστόργιος την κατηγορεί ότι ήταν «κοινή γυναίκα». Ο Ευτρόπιος αναφέρει ότι γεννήθηκε «ex obscuriore matrimonio», δηλαδή είναι εντελώς άγνωστες οι μητρικές της καταβολές. Οι πληροφορίες αυτές πρέπει να εξετάζονται με ιδιαίτερη προσοχή και σε συνάρτηση με τη στάση που κρατάει ο κάθε ιστορικός συγγραφέας έναντι του γιου της. Ίσως ο Ευσέβιος να υπερβάλει λίγο, όταν εξυμνεί την αρετή και την ευφυΐα της Ελένης, εντούτοις, η ενασχόλησή της με τη μελέτη του Ευαγγελίου και τα διδάγματα του Χριστιανισμού, από την παιδική ακόμη ηλικία, σκιαγραφούν μια νέα γυναίκα που διήγαγε αξιοπρεπή βίο χωρίς να σκανδαλίζει την κοινωνία του καιρού της.
Στο Δρέπανο και στο πανδοχείο του πατέρα της, την γνώρισε ο νεαρός τότε Ιλλυριός αξιωματικός Κωνστάντιος Χλωρός και την ερωτεύτηκε . Όμως και η Ελένη αγάπησε τον ευγενή στρατιωτικό και το 270 μ.Χ. παντρεύτηκαν. Σε αυτά τα 23 χρόνια γάμου, η Ελένη ακολούθησε το σύζυγό της στις εκστρατείες στη Γερμανία, τη Βρετανία κ.α. Περίπου το 274, στη Ναϊσσό της Μοισίας (σημερινή Νίσσα της Σερβίας), η Ελένη γέννησε το γιο τους, το Μέγα Κωνσταντίνο.
Όταν έφτασε η στιγμή του διαζυγίου , η Ελένη απέδειξε την αγάπη της στο πρόσωπο του Κωνστάντιου, καθώς δεν τον ενόχλησε με ψεύτικα διλήμματα. Αποχώρησε ήσυχα από τη ζωή του, αφήνοντάς του ελεύθερο το δρόμο για τη λαμπρή πορεία που ανοιγόταν μπροστά του. Η ίδια μαζί με το γιο τους Κωνσταντίνο παρέμειναν όμηροι του Διοκλητιανού και αργότερα του Γαλέριου στη Νικομήδεια, για να εξασφαλιστεί η υπακοή του Κωνστάντιου. Αυτό το κενό στις πληροφορίες, που αφορούν τη ζωή της Ελένης, διακόπτεται το 306 μ.Χ. Τότε, ο Κωνσταντίνος μετά το θάνατο του πατέρα του ανακηρύσσεται από τους στρατιώτες στο Γιορκ της Μ. Βρετανίας Καίσαρας, οπότε και καλεί τη μητέρα του κοντά του. Έτσι, η Ελένη βρίσκεται στην αυλή του γιου της στους Τρεβήρους (σημερινή Trier της Γερμανίας) και στη Ρώμη. Σχετικές ενδείξεις για τη διαμονή της στη γερμανική επαρχία της αυτοκρατορίας αποτελούν τα ερείπια και οι τοιχογραφίες του ανακτόρου της Τρηρ. Στη Ρώμη μετέβη πιθανόν μετά τη νίκη του Μ. Κωνσταντίνου στη Μιλβία Γέφυρα, όπου ηττήθηκε ο Μαξέντιος.
Έζησε από κοντά όλη την πορεία του Κωνσταντίνου (Καίσαρας, Αύγουστος, Αυτοκράτορας) και κάτι ακόμη πιο σημαντικό, το περίφημο όραμα του μεγάλου Κωνσταντίνου το 312 μ.Χ., πριν τη μάχη της Μιλβίας Γέφυρας: το φωτεινό σταυρό με την επιγραφή «εν τούτω νίκα». Τότε, η Ελένη πρέπει να έλαβε το χριστιανικό βάπτισμα, σε ηλικία 60 περίπου ετών, έπειτα από πολυετή κατήχηση, προετοιμασία και αφοσίωση στα διδάγματα του χριστιανισμού. Αντιμετωπίζεται με πολύ σκεπτικισμό η πληροφορία που μας δίνει ο Ευσέβιος (VC, 3.47) ότι ήταν ο Κωνσταντίνος που οδήγησε την Ελένη στο χριστιανισμό, κυρίως αν λάβουμε υπόψη μας το γεγονός ότι ο ίδιος ο Μέγας Κωνσταντίνος, όσο κι αν προστάτεψε το Χριστιανισμό και σταμάτησε τους διωγμούς, ασπάστηκε τη νέα θρησκεία πολύ αργότερα στη ζωή του και βαπτίστηκε χριστιανός λίγο πριν το θάνατό του.
Στην αυτοκρατορική αυλή, η Ελένη πρέπει να κατείχε εξέχουσα θέση. Ήδη πριν το 324, ο Mέγας Κωνσταντίνος της είχε απονείμει τον τίτλο της Nobilissma Femina και έκοψε νομίσματα με τη μορφή της. Μετά το 324 κι αφού νίκησε τον αντίπαλό του Λικίνιο, την ονόμασε Αυγούστα. Ακόμη, στο Φόρο της Κωνσταντινούπολης, ύψωσε τις στήλες «Κωνσταντίνου και Ελένης». Της παραχώρησε το ανάκτορο στο Σεσσόριο του Λατερανού, όπου της έκτισε κι έναν ωραίο ναό. Εκεί η Ελένη ζούσε μια διακριτική ζωή, αφιερωμένη σε φιλανθρωπικά έργα και στη διάδοση της χριστιανικής διδασκαλίας. Υπέδειξε μάλιστα στο γιο της να ιδρύσει δημόσια πτωχοκομεία, νοσοκομεία, ορφανοτροφεία (κατά παραχώρηση, θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε το σύγχρονο όρο «κρατική πρόνοια», του οποίου σκαπανέας φαίνεται ότι υπήρξε η Ελένη).
Τη θέση της όμως στην Ιστορία, η Ελένη την οφείλει στο ταξίδι της στην Παλαιστίνη και τις υπόλοιπες ανατολικές επαρχίες της αυτοκρατορίας. Κατά τη διάρκεια της Α’ Οικουμενικής Συνόδου (325 μ.Χ.) πληροφορήθηκε για την κατάσταση που επικρατούσε στους Αγίους Τόπους και προς το τέλος του 326 μ.Χ. αναχώρησε για την Ιερουσαλήμ, με σκοπό να φέρει στο φως τα διάφορα μέρη στα οποία έζησε και δίδαξε ο Χριστός.
Στο διάστημα αυτό (δηλαδή από την Α΄Οικουμενική Σύνοδο μέχρι και την αναχώρησή της), έζησε τα γεγονότα του θανάτου του εγγονού της καίσαρα Κρίσπου, μεγαλύτερου γιου του Μ. Κωνσταντίνου, καθώς και της συζύγου του Φαύστας, μητριάς του Κρίσπου, που έπεσαν θύματα δολοφονίας για λόγους που παραμένουν σκοτεινοί. Μολονότι δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένο, η εκτέλεση του Κρίσπου, έγινε κατά διαταγή του πατέρα του, Μεγάλου Κωνσταντίνου.
Καθώς η Ελένη επέκρινε αυστηρότατα το γιο της για τη σκληρή πράξη του και τον ώθησε να ερευνήσει περαιτέρω τις κατηγορίες που ειπώθηκαν εις βάρος του Κρίσπου, ο Κωνσταντίνος, διέταξε την εκτέλεση και της γυναίκας του Φαύστας. Δεν είναι απολύτως βέβαιο αν η Ελένη ήταν στη Ρώμη, όταν εκτελέστηκε η Φαύστα ή είχε ήδη αναχωρήσει για τους Αγίους Τόπους. Πάντως, ένα κίνητρο ακόμη που της αποδίδεται για τη δύσκολη αυτή περιοδεία, είναι η συγχώρεση που ζητούσε από το Θεό για τις πράξεις του γιου της (πρέπει να είναι η μοναδική περίοδος που οι σχέσεις του Κωνσταντίνου και της μητέρας του διήλθαν κρίση, χωρίς όμως να άρει και την εύνοιά του από το πρόσωπό της).
Το ταξίδι της παρουσιάζεται ως ένα ευλαβέστατο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους, κατά το οποίο η Ελένη επιδιδόταν σε πράξεις φιλανθρωπίας συντηρώντας ολόκληρες κοινότητες, ανεγείροντας ιδρύματα κοινής ωφελείας με αυτοκρατορικές επιχορηγήσεις και ιδρύοντας μονές.
Κάποιοι σύγχρονοι ιστορικοί όμως εκφράζουν ορισμένες επιφυλάξεις για το κατά πόσο τα κίνητρα της Ελένης πήγαζαν αποκλειστικά από τη θερμή χριστιανική της πίστη. Είναι πιθανόν, το κύρος του μεγάλου Κωνσταντίνου να είχε κλονιστεί μετά από την υιοκτονία και συζυγοκτονία που είχε διαπράξει. Έτσι, σκοπός της Ελένης ίσως ήταν να κατευνάσει τη δυσαρέσκεια των κατοίκων στις ανατολικές περιοχές της αυτοκρατορίας.
Μπορεί η απόφαση της Ελένης να οφείλεται σε όλους τους προαναφερθέντες λόγους. Το γεγονός όμως ότι σε τόσο μεγάλη ηλικία (πρέπει να ήταν περίπου 78 χρονών, όταν ξεκίνησε την περιοδεία της) ανέλαβε μία τόσο κοπιαστική αποστολή, καταδεικνύει μία γυναίκα με εξαιρετική δύναμη χαρακτήρα και ισχυρή θέληση.
Στη Βηθλεέμ και το Γολγοθά διεξήγαγε μεγάλες ανασκαφές, κατά τις οποίες βρέθηκαν οι τόποι της Γέννησης, της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Χριστού. Εκεί, αφού έδωσε εντολή να κατεδαφιστεί ο ναός της Αφροδίτης από το Γολγοθά, η Ελένη ανέγειρε με αυτοκρατορικές χορηγίες τους μεγαλοπρεπείς ναούς της Γέννησης (στη Βηθλεέμ) και της Ανάστασης (στο λόφο του Γολγοθά), που μέχρι σήμερα αποτελούν τα σημαντικότερα μνημεία του Χριστιανισμού.
Αφού ολοκλήρωσε το ταξίδι της στην Ανατολή, η Ελένη εγκαταστάθηκε στη Νικομήδεια. Εκεί απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών έχοντας στο πλευρό της το γιο της Κωνσταντίνο όπως μας πληροφορεί ο Ευσέβιος (VC, 3.46). Το γεγονός ότι από τις αρχές του 329 μ.Χ. σταματάει απότομα η κοπή νομισμάτων με τη μορφή της, μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ο θάνατός της επήλθε στα τέλη του 328 ή στις αρχές του 329. Ενταφιάστηκε με βασιλικές τιμές στη Ρώμη, στο μαυσωλείο της οδού Λαβικάνας. Αργότερα, το σώμα της μεταφέρθηκε στις κατακόμβες Πέτρου και Μαρκελλίνου. Η πορφυρή σαρκοφάγος που περιείχε το σκήνωμά της, σήμερα βρίσκεται στο μουσείο του Βατικανού.
Η Εκκλησία την ανακήρυξε αγία και ισαπόστολο. Η μνήμη της εορτάζεται από τους Ορθοδόξους, μαζί με το γιο της Κωνσταντίνο, στις 21 Μαΐου (την ίδια μέρα η μνήμη της εορτάζεται και από την Λουθηρανική εκκλησία), ενώ από τους Καθολικούς στις 18 Αυγούστου (η Καθολική Εκκλησία δεν έχει κατατάξει στους αγίους της το Μέγα Κωνσταντίνο).
This article is about the Empress Helena, mother of ConstantineHelena, or Saint Helena (Greek: Ἁγία Ἑλένη, Hagía Helénē, Latin: Flavia Iulia Helena Augusta; c. 250 – c. 330), was a Greek native from the Greek city of Drepana (Δρέπανα) in the province of Bithynia in Asia Minor. She became the consort of the future Roman Emperor Constantius Chlorus (reigned 293–306) and the mother of the future Emperor Constantine the Great (reigned 306–337). She ranks as an important figure in the history of Christianity and of the world due to her major influence on her son. In her final years, she made a religious tour of Syria Palaestina and Jerusalem, during which she allegedly discovered the True Cross. Pious beliefs also associate her to the foundation of the Vatican Gardens.
The Eastern Orthodox Church, Oriental Orthodox Church, Roman Catholic Church, and the Anglican Communion revere her as a saint; the Lutheran Church commemorates her.
Helena’s birthplace is not known with certainty. The 6th-century historian Procopius is the earliest authority for the statement that Helena was a native of Drepanum, in the province of Bithynia in Asia Minor. Her son Constantine renamed the city “Helenopolis” after her death around 330, which supports the belief that the city was her birthplace. The Byzantinist Cyril Mango has argued that Helenopolis was refounded to strengthen the communication network around his new capital in Constantinople, and was renamed simply to honor Helena, not to mark her birthplace. There was also a Helenopolis in Palestine and a Helenopolis in Lydia. These cities, and the province of Helenopontus in the Diocese of Pontus, were probably both named after Constantine’s mother.
The bishop and historian Eusebius of Caesarea states that she was about 80 on her return from Palestine. Since that journey has been dated to 326–28, Helena was probably born in 248 or 250. Little is known of her early life. Fourth-century sources, following Eutropius‘ “Breviarium,” record that she came from a low background. Saint Ambrose was the first to call her a stabularia, a term translated as “stable-maid” or “inn-keeper”. He makes this fact a virtue, calling Helena a bona stabularia, a “good stable-maid”. Other sources, especially those written after Constantine’s proclamation as emperor, gloss over or ignore her background.
It is unknown where she first met Constantius. The historian Timothy Barnes has suggested that Constantius, while serving under Emperor Aurelian, could have met her while stationed in Asia Minor for the campaign against Zenobia. It is said that upon meeting they were wearing identical silver bracelets; Constantius saw her as his soulmate sent by God. Barnes calls attention to an epitaph at Nicomedia of one of Aurelian’s protectors, which could indicate the emperor’s presence in the Bithynian region soon after 270. The precise legal nature of the relationship between Helena and Constantius is also unknown. The sources are equivocal on the point, sometimes calling Helena Constantius‘ “wife”, and sometimes, following the dismissive propaganda of Constantine’s rival Maxentius, calling her his “concubine”. Jerome, perhaps confused by the vague terminology of his own sources, manages to do both.
Some scholars, such as the historian Jan Drijvers, assert that Constantius and Helena were joined in a common-law marriage, a cohabitation recognized in fact but not in law. Others, like Timothy Barnes, assert that Constantius and Helena were joined in an official marriage, on the grounds that the sources claiming an official marriage are more reliable.
Helena gave birth to the future emperor Constantine I on 27 February of an uncertain year soon after 270 (probably around 272). At the time, she was in Naissus (Niš, Serbia) In order to obtain a wife more consonant with his rising status, Constantius divorced Helena some time before 289, when he married Theodora, Maximian’s daughter under his command. (The narrative sources date the marriage to 293, but the Latin panegyric of 289 refers to the couple as the birth of dualready married). Helena and her son were dispatched to the court of Diocletian at Nicomedia, where Constantine grew to be a member of the inner circle. Helena never remarried and lived for a time in obscurity, though close to her only son, who had a deep regard and affection for her.
Constantine was proclaimed Augustus of the Roman Empire in 306 by Constantius’ troops after the latter had died, and following his elevation his mother was brought back to the public life in 312, returning to the imperial court. She appears in the Eagle Cameo portraying Constantine’s family, probably commemorating the birth of Constantine’s son Constantine II in the summer of 316. She received the title of Augusta in 325 and died around 330, with her son at her side. She was buried in the Mausoleum of Helena, outside Rome on the Via Labicana. Her sarcophagus is on display in the Pio-Clementine Vatican Museum, although the connection is often questioned. Next to her is the sarcophagus of her granddaughter Saint Constantina (Saint Constance). Her skull is displayed in the Cathedral of Trier, in German
Helena is considered by the Eastern Orthodox, Oriental Orthodox, Eastern and Latin Catholic churches, as well as by the Anglican Communion and Lutheran Churches, as a saint, famed for her piety. She is sometimes known as Helen of Constantinople to distinguish her from others with similar names.
Her feast day as a saint of the Orthodox Christian Church is celebrated with her son on 21 May, the “Feast of the Holy Great Sovereigns Constantine and Helen, Equal to the Apostles.” Likewise, Anglican churches, and some Lutheran churches, keep the Eastern date. Her feast day in the Roman Catholic Church falls on 18 August. Her feast day in the Coptic Orthodox Church is on 9 Pashons. Eusebius records the details of her pilgrimage to Palestine and other eastern provinces (though not her discovery of the True Cross). She is the patron saint of new discoveries. Her discovery of the Cross along with Constantine is dramatised in the Santacruzan, a ritual pageant in the Philippines. Held in May (when Roodmas was once celebrated), the procession also bears elements of the month’s Marian devotions.
