Anarchy press gr

Icaria (1848-1898, Illinois – Iowa). Πρόκειται για μια σειρά ουτοπικών κοινοτήτων στις Η.Π.Α που ιδρύθηκαν από τον Γάλλο ουτοπικό σοσιαλιστή Étienne Cabet, συγγραφέα του μυθιστορήματος Voyage en Icarie, το οποίο περιέγραφε μια ιδανική κομμουνιστική κοινωνία χωρίς κοινωνικές ανισότητες, ατομική ιδιοκτησία ή ταξικές διαιρέσεις. Εμπνευσμένοι από το βιβλίο, εκατοντάδες Γάλλοι εργάτες και διανοούμενοι μετανάστευσαν στη Βόρεια Αμερική για να δημιουργήσουν την «Ικαρία» που είχαν διαβάσει, αρχικά στο Ναουβού του Ιλινόι, σε κτήμα που αγόρασε ο Cabet το 1849. Η κοινότητα στηριζόταν στην κοινοκτημοσύνη, στη συλλογική εργασία, σε μια αυστηρή οργάνωση και σε μια ισχυρή ηθική και αυστηρά άθεη παιδεία. Ωστόσο, εξουσιαστικές συγκρούσεις γύρω από την ηγεσία του Cabet, οικονομικές δυσκολίες και εσωτερικές διαφωνίες οδήγησαν σε διάσπαση. Ένα μέρος των Ικαριανών μετακινήθηκε στην Ιατία της Αϊόβα (1858), όπου δημιούργησαν μια πιο σταθερή, γεωργική και σχετικά πετυχημένη εκδοχή της κοινότητας, η οποία επιβίωσε έως το 1898. Μέλη τους, που αρνήθηκαν στράτευση κατά την διάρκεια του εμφυλίου, αντιμετώπισαν πρόστιμα ή απειλές κράτησης. Παρά τις συχνές ρήξεις, τις μετακινήσεις και την τελική διάλυση, οι Ικαριανές κοινότητες υπήρξαν από τα μακροβιότερα παραδείγματα κοινοτικού κομμουνισμού στις Η.Π.Α, αφήνοντας ιστορική παρακαταθήκη ως παραδείγματα πρακτικής εφαρμογής του ουτοπικού σοσιαλισμού και της συλλογικής αυτοδιαχείρισης.

Modern Times (1851-1864, New York). Πρόκειται ουσιαστικά για την πρώτη κοινότητα που είχε αναρχικό χαρακτήρα στις Η.Π.Α. Ιδρύθηκε στο Long Island της Νέας Υόρκης από τους Josiah Warren και Stephen Pearl Andrews και υπήρξε μία από τις πιο ριζοσπαστικές ατομικιστικές αναρχικές κοινότητες του 19ου αιώνα. Βασίστηκε στις αρχές του «αναρχικού ατομικισμού» και της «κυριαρχίας του ατόμου», απορρίπτοντας τόσο την κρατική εξουσία όσο και την κοινοκτημοσύνη των ουτοπικών σοσιαλιστών. Η οικονομία της κοινότητας λειτουργούσε με το σύστημα του «χρόνου εργασίας» (labor notes), όπου ο καθένας αμειβόταν ακριβώς ανάλογα με τον χρόνο και το είδος της εργασίας του, χωρίς κέρδος ή εκμετάλλευση. Δεν υπήρχαν νόμοι, δικαστήρια ή επίσημη ηγεσία· οι κοινωνικές σχέσεις ρυθμίζονταν μέσω εθελοντικών συμφωνιών, προσωπικής ευθύνης και απόλυτης ελευθερίας στη συμπεριφορά, αρκεί να μη βλάπτεται άλλος. Η κοινότητα διατήρησε για αρκετά χρόνια υψηλό βαθμό ειρηνικής συνύπαρξης, αλλά σταδιακά αντιμετώπισε προβλήματα, όπως η αύξηση του πληθυσμού της χωρίς κοινές αρχές, οικονομική πίεση από την εξάπλωση της αγοράς, αρνητική δημοσιότητα στον Τύπο και κοινωνικές εντάσεις που υπονόμευσαν την αρχική κοινή προσπάθεια. Επίσης, ο εμφύλιος πόλεμος έφερε εντάσεις στα μέλη της κοινότητας και συζητήσεις για το αν θα πρέπει ή όχι να συμμετέχουν στον πόλεμο. Τελικά, 15 μέλη από την κοινότητα κατατάχθηκαν στον στρατό. Γύρω στο 1864, η Modern Times είχε ουσιαστικά διαλυθεί, αντικαθιστάμενη από έναν συνηθισμένο οικισμό με το νέο όνομα Brentwood, παρ’ ότι η κοινότητα έμεινε στην ιστορία ως το πιο συνεπές και πρακτικό παράδειγμα αμερικανικού αναρχικού ατομικισμού.