Mes-Moires

Κατά τα θρησκευτικά λεγόμενα η Λίμπο είναι μια απροσδιόριστη μετα θάνατον κατάσταση στην οποία οι αβάπτιστες ψυχές παραμένουν εως ότου κριθεί να ακολουθήοσυν προς τον κάτω κόσμο για να τσουρουφληθούν, βασανιστούν επ'αορίστου για τα όποια ανεπίτρεπτα και ασυχγώρητα αμαρτήματα τους αναλογίζονται. Η Λίμπο σαν έννοια εμπεριέχει γκριζίλα και καταχνιά. Η Λίμπο σαν είκονα κατεμέ θα μπορούσε να είναι ενας τεράστιος μαύρος χνουδωτομαλλιαρός γιγαντάς-τέρας που ειναι αλυσωδεμένος σ'εναν μικρό ξύλινο πάσαλο και κάνει κύκλους βαθειά μέσα σε μια υγρή και σκοτεινή σπηλιά, ξεχασμένη απο το χρόνο και απο άλλες οντότητες. Η τιμωρία χωρίς τιμωρία. Ένας κύκλος δίχως τέλος.

Είχα πάντοτε ένα απροσδιόριστο ίσως μελαγχολικό/φοβικό συναίσθημα για τη θάλασσα που δε μπορώ να εξηγήσω φούλι.

Θυμάμαι τον πατέρα μου που απο όταν ήμουν μικρή ποτέ δεν έχανε το χαμόγελο του ακόμα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις. Ακόμα και τώρα μου φαίνεται συγκλονιστικό πως με τόσες σκοτούρες είναι τόσο κούλ. Με εντυπωσιάζει πως κάποιοι άνθρωποι αποβάλλουν αυτοκαταστροφικές σκέψεις ή ίσως απλά τα θάβουν πολύ βαθειά μέσα τους για να μην επηρεάζονται. Εξεπτιονέλ.

Σε στιγμές λοιπόν, που καιγόταν το σύμπαν άφηνε τα πάντα στη μέση, με έβαζε πάνω στη βέσπα του και πέρναμε τους δρόμους. Πολλές φορές καταλήγαμε στην ιχθυόσκαλα, κυρίως απογευματινές ώρες που η αγορά ήταν κλειστή. Καθόμασταν απο την πλευρά που κοιτούσε προς τον Πατραϊκό και χαζεύαμε τα κύματα και άλλους που ψαρεύανε στα βραχάκια. Μου φαινόταν τρομερό πως ηρεμούσε ενώ απο πίσω υπήρχε το χάος. Νομίζω ποτέ μου δε το έκανα ρέτζιστερ μέσα μου αυτό το φίλινγκ. Πάντα υπήρχε μια μόνιμη ανησυχία, να δραπετεύσω, να φύγω μακρυά απο αυτή την πολή και απο όλα. Πολλές φορές τον κατηγορούσα για το τόσο ανθυγειηνό περιβάλλον που μας άφησε να μεγαλώσουμε όμως εκείνες τις στιγμές δίπλα στη θάλασσα μπορούσα να νίωσω όλη του τη θλίψη.

Δε ξέρω τι σημαίνει να είσαι δυνατός τελικά, αυτός που υπομένει για να κατακτήσει κάτι καλύτερο ή αυτός που παραδέχεται πόσο ευάλωτος είναι και πορεύεται με αυτά που έχει;

Επίσης, δε ξέρω γιατί τα λέω αυτά αλλά συνειδητοποίησα ότι τόσα χρόνια ποτέ μου δε του είχα αφιερώσει κάτι. Πάντως η βέσπα τσουλάει μια χαρά ακόμα και σήμερα.

Εσωτερικά ψαχουλέματα και υπεραναλύσεις. Το μότο των ημερών μου.
Μερικές φορές αφήνομαι στο άγνωστο και αναμένω.
Μερικές φορές βγάζω τις παρωπίδες που φοράω ως επι τω πλείστω και αγναντεύω το άπειρω. Μερικές φορές θυμάμαι να κάνω φόκους γυρω μου. Στο τόσο κοντινό μου περιβάλλον που διαρκώς και ηλιθιδώς αγνοώ. Λανθασμένες, εγωϊστικές και σπασμωδικές κίνησεις, όλο το σκόρπιο χάος μου ψάχνει ένα τρόπο να πάρει μια μορφή έκφρασης.

--
Διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο που βρέθηκε τυχαία στην τσάντα μου «the poetics of space» του Gaston Bachelard. Αναλύει αυτός ο κύριος το πως εκλαμβάνουμε τους χώρους γύρω μας και πιο συγκεκριμένα την ιερότητα του προσωπικού μας χώρου άκα σπιτιού. Πόσο σημαντικό είναι αυτό το καταφύγιο που έχει καταγραφεί βαθειά στο μυαλο και τις αναμνήσεις μας αφού αποτελεί τα κύρια σκηνικά προσωπικών στιγμών, στέγαστρο και προστασία μας απο φοβίες, άγχοι και ποικίλες εχθρότητες του έξω κόσμου. Λέει λοιπόν σε ένα σημείο και το κρατάω:

Through dreams, the various dwelling-places in our lives co-penetrate and retain the treasures of former days. And after we are in the new house, when memories of other places we have lived in come back to us, we travel to the land of Motionless Childhood, motionless the way all immemorial things are. We comfort ourselves by reliving memories of protection. Something closed must retain our memories, while leaving them their original value as images. Memories of outside world will never have the same tonality as those of home and, by recalling these memories, we add to our store of dreams; we are never real historians, but always near poets, and our emotion is perhaps nothing but an expression of a poetry that was lost.

Πόσο μπορώ να συμφωνήσω με αυτή την όμορφη διατύπωση. Το πατρικό μου, διαρκώς εμπεριέχεται σε όλες αυτές τις αναμνήσεις θαλπωρής και ξεγνοιασιάς, να ανακαλώ σχεδόν καθημερινά και να αναρωτιέμαι που χάνονται όλες αυτές οι στιγμές και οι αισθήσεις. Ενώ χάνονται όλες οι άλλες οι αισθήσεις, ακόμα και οι ανθρωποι, ξετρυπώνω εικόνες που μου λείπουν, ή καλυτερα στιγμές που μου λείπουν για να κάνω ένα εσωτερικό μπούστ απ και να συνεχίσω την ανιαρή καθημερινότητα μου.

Αν υπάρχει μια στιγμή που θα ηθελα να διατυπώσω σε ένα χαρτί ή σε ένα μουσικό κόμματι είναι αυτά τα χειμωνιατικα μεσημεριανά που γυρνούσα απο το σχολείο, κοντά τρείς με τέσσερις, εκεί που το φώς αφηνει μια μελένια χροιά πάνω στα ύφασματα που με τόση ευλάβια μάζευε και έραβε η μητέρα μου, τα λουλουδένια παπλώματα στις ροζ και μάυρες αποχρώσεις, τα πορσελάνινα μπιμπελό και τις κεντιτές κουρτίνες που πέρναγε απειρες ώρες με τη γιαγιά να σχεδιάζει (η λεγώμενη προίκα), όλα αυτά, μια εικόνα καταφύγιο και εσωτερικής γαλήνης.

Εδώ συνειδητοποιώ ότι δε ξέρω τι νόημα έχει αυτό το πόστ.. αλλά μάλλον σαν τους χωρους και αυτα τα γραπτά λειτουρούγουν σαν memory stores.        

Ίσως ένα απο τα πιο δύσκολα πραγματα στη ζωή του ανθρώπου είναι να αποδεχτεί ότι μεγαλώνει.

Ωρίμανση μάλλον σημαίνει να αποδέχεσαι οτι δεν υπάρχει επιστροφή πίσω στα ξέγνοιαστα παιδικά σου καταφύγια.

Εκεί που οι μόνες σου ανυσηχίες ήταν αν θα ξυπνήσεις νωρίς το Σάββατο το πρωί να μην χάσεις τα κινούμενα σχέδια.

Ωρίμανση είναι να αποδέχεσαι τον κάθε θάνατο στη ζωή σου και να προχωράς.

Το που μάλλον άγνωστο και αβέβαιο.

I want to
You knew that I would want to
It makes me feel bad
But I've been waiting for a long time
I want to
Yes I've wanted to
Long before you
I want to
And I've been waiting for a long time

I want to
I always wanted to belong to
The freak scene
Or anyone who had set their mind to
Never follow suit again
Because they have to
I want to

Εψές το βράδυ είχα ένα πολύ κουλό όνειρο. Η course leader μου λέει ήθελε να μάθει το blogspot μου. Μετά πήρε ένα λάστιχο και άρχισε να μας βρέχει και μια κοπέλα προσπαθούσε να μου δείξει το εσώρουχο της και άλλα πολλά που δεν έχουν απολύτως καμία λογική. Είμαι συνηθισμένη σε τέτοιες κουλαμάρες αλλά όταν συνδιάζονται με ένα blurry feeling που παραμένει ακόμα και όταν έχω ξυπνήσει, προβληματίζομαι δεόντος. Κάποιος κάτι θέλει να μου πεί. Μια εποχή τελειώνει και γώ στα 26 κοντά 27 πλέον αρνούμαι να παρατήσω την ανέμελη φοιτητική ζωή (wait what?). Διόρθωση, να ξαναπαρατήσω ήθελα να πώ. Με μερικές διαφορές πλέον. Είμαι σε μια ξένη χώρα έχοντας (ευελπιστώ σύντομα) ένα νέο χαρτί στα χέρια μου. Παρόλα αυτά νιώθω ότι περιφέρομαι (ακόμα) σε ένα silent hill χωρίς διέξοδο. Φοβάμαι αυτά που με περιμένουν. Το χειρότερο σενάριο θα ήταν να είναι τόσο για τον πέο όπως ήταν στην Αθήνα. Εργασιάκα πάντα γιατί γενικά..το σπίτι μου λείπει πολύ. Και το φαγητό. Και η φύση στην Ελλάδα. Και κάποιοι φίλοι. Και οι γάτες που σπανίζουν εδώ. Αλλά όσο και αν μου λείπει η Αθήνα, δεν ντρέπομαι να πώ ότι πέρασα έναν απο τους πιο γαμάτους χρόνους ever and I'm so greedy I even want more.

Άν ένα πράγμα θα ήθελα να κρατήσω απο την Αγγλία είναι οι ποδηλατοβόλτες και η ξάπλες στα γρασίδια με The smiths στα αυτιά. Χιπστερ νοτ. Γαμάει.