Ο καιρός δεν παρέρχεται. Συσσωρεύεται. Χωρίς να το έχουμε επιλέξει, είμαστε δοχεία χρόνου. Γεμισμένου με πόνο, με αγάπη, με ημέρες λαμπερές και διαυγείς, με νύχτες έναστρες ή νεφελώδεις. Μέχρι που ο χρόνος φτάνει ως απάνω και αρχίζει ξεχυλίζει. Μόνο κάποιες νύχτες μετά.