… en een hartinfarct later. We leven nog, al hebben we dat vooral aan mijn eigenzinnigheid te danken. Want ondanks de “voorspraak” van de huisarts geraakte ik niet aan een spoedconsult. Dan maar naar binnen via de artiesteningang: 112 gebeld en met de ambulance naar binnen om precies 19u. Om – even precies – 21u reden ze me al terug naar de hartbewaking, een stent rijker. Maar ’t was niet dringend hoor. Het kon wachten tot volgende week …

Een tweede noodleiding zouden ze gisteren plaatsen, maar dat is uitgesteld tot 19 december, wegens longontsteking. Goe bezig!

En intussen rijden we met de meest verscheiden automerken en – modellen. Vervangwagens, want “die van ons” (de auto bedoel ik) staat al bijna meer in de garage dan hij gereden heeft. Citroën heeft zijn c3 Aircross uitgerust met het nieuwste van het nieuwste: een 12V-batterij die voortdurend leegloopt. Alleen vinden ze het lek niet.

Als leek heb ik het donkerbruine vermoeden dat het iets te maken heeft met het feit dat er bij het dashboard een koppig vals contact of een verkeerde digitale koppeling aanwezig is. Iedereen heeft al wel eens een filmpje gezien van de vluchtvoorbereiding in de cockpit van een vliegtuig. Piloot en co werken een hele checklist af van knopjes die ingeschakeld moeten worden. Wel, bij ons is het een beetje vergelijkbaar, maar dan in omgekeerde richting.

Vermits wij geen radio luisteren in de auto, staat die bij ons standaard uit. Het (grote) scherm wordt enkel gebruikt als we gps-begeleiding nodig hebben (bijna nooit, dus). De gsm’s worden enkel gekoppeld als we diezelfde gps nodig hebben, want dan rijden we op ANWB gids. (Die van de auto is gekoppeld aan Google Maps en die klopt voor geen meter als het op maximale snelheid aan komt. Op een boerenwegske mogen we vlotjes 80km/u rijden, maar op de snelweg begint hij al te fluiten bij 30km/u. ) Dat scherm gaat dus ook uit, idem de snelheidsbewaking.

MAAR …

Bij het eerste rode licht, de eerste rotonde of andere gelegenheid waar we even moeten stoppen springt bij het vertrek heel die reutemeteut weer in gang. De radio loeit hard (hoewel hij niet alleen uit stond maar ook het geluid helemaal op 0 gedraaid was), de auto vraagt of hij mag gekoppeld worden met de gsm’s en de antieke koffiemolen thuis en het snelheidsalarm roert zich ook weer ondanks dat we door slakken ingehaald worden.

Alleen … in de garage krijgen ze de leegloop van de batterij niet getriggerd. En dus hebben we al Peugeot, Renault (2 verschillende uitvoeringen), Citroën en nu dus een Dacia onder onze kont gehad. Die éne Renault is trouwens eind vorige week met een lekke band binnen gegaan.

Maar voor de rest gaat het hier allemaal uitstekend. Bij jullie ook? Ik zal eens gaan bijlezen!

Het was al een tijdje geleden dat ik nog bijgelezen had op mijn vertrouwde blogjes. En omdat ik zin had om lui te wezen nadat ik mijn administratie had bijgewerkt, heb ik me vandaag gemakkelijk geïnstalleerd en de achterstand weggewerkt. Intussen komen hier voortdurend mailtjes binnen met reacties op mijn reacties. Leuk! Al overweeg ik om het geluid van de meldingen op mijn nieuwe gsm te wijzigen. Eerst vond ik het wel grappig dat een kitten even kwam miauwen, maar de afgelopen uurtjes had ik niet alleen een ijverige kleine kat die me voortdurend de post bracht. Er was ook nog een vinnige hond die daar op reageerde en op de duur moest ik permanent met mijn privé-dierentuin bezig zijn.

Waar was ik eigenlijk gebleven in mijn vorige blogje? O ja, we waren thuis van Texel en de hondenschool is dicht. De wandelingen en bezige uurtjes thuis worden nu gevuld met het aanleren van (nuttige!) kunstjes zoals zonder lijn aan de voet lopen en on-mid-del-lijk stoppen als ik dat vraag. Meestal heeft de dame een uitbolloopje nodig en dat is niet handig bij een noodstop.

Wat is er intussen nog gebeurd? We hadden afgesproken dat we na de vakantie op zoek zouden gaan naar een nieuwe auto. Onze Kadjar wordt in septemer 9 jaar. We zijn er hartstikke tevreden over, zoals ze dat hier zeggen. Maar het is tenslotte wel een diesel, en die past niet meer in het hedendaagse milieu/klimaatpatroon. Bovendien rij ik de volle 50 jaar met zo’n schakeldinges en moet ik niet te lang meer wachten om aan een automaat te wennen.

Lang heeft de zoektocht niet geduurd, want we zijn vrijwel onmiddellijk gevallen voor een Citroën e c3 aircross. En na 1 enkele forse stop (allebei de pedaals samen indrukken is niet aan te raden zonder gordel!) ben ik er al aardig goed mee weg. We mochten hem zo rond eind augustus verwachten, maar na een week kregen we een telefoontje van de garage. Of we hem vorige week dinsdag al wilden afhalen? (Rond 16u, op ’t heetste van de absolute recorddag. Ach, dan viel het niet zo op dat we toch peentjes zaten te zweten tijdens dat eerste ritje)

Het valt me wel op dat tegenwoordig de auto’s (van eender welk merk) in afschuwlijke kleuren geleverd worden. Ze lijken nog het meest op van die ouderwetse metalen lockers op wielen. En populair dat die kleur is! Dan maar knalrood met een zwart dak. Die vinden we tenminste gemakkelijk terug op een parking.

Die keuze heeft natuurlijk consequenties: we moeten een laadpunt aan huis laten plaatsen. De installateur kan dat hopelijk volgende week of de week erna komen doen. Als hij toestemming krijgt van zijn arts, want hij is onlangs opnieuw geopereerd aan zijn schouder en als de spier deze keer los komt is het over en sluiten. Dus rustig je tijd nemen, Bart. Ik zou het niet op mijn geweten willen hebben! We kunnen tot dan wel laden aan de laadpaal die vlak voor ons huis staat, ttz aan de overkant van de straat.

We hadden bedacht dat we dan beter aan die kant van het huis een car port zouden zetten, dan konden we de garage gebruiken voor de fietsen, de ladders en het duurdere gereedschap van Manlief. De deur van het tuinhuis kan niet op slot, de garagepoort wél. Nou, dat gaat mooi niet door! We krijgen geen vergunning. Gelukkig kan deze auto (nog beter) binnen in de garage, want die nieuwe modellen worden met de dag breder. En deze heeft een slank lijntje dat 2cm smaller is dan de taille van onze ouwe.

De hittegolf van vorige week hoefde voor mij ook niet zo direct, al viel het in huis dik mee. Dankzij onze weldoordachte routine met de rolluiken, ramen en deuren bleef de temperatuur onder de 24°. Het is wel een beetje heen en weer lopen om alles open te zetten of af te sluiten op het juiste moment, maar dat was dan ook de enige beweging die we na de middag hadden. Voor de rest bleven we in de donkere krochten van ons relatief frisse huis bivakeren tot de zon onder ging.

We hebben nu een pauze van een paar dagen, maar naar het schijnt krijgen we tegen het weekend terug rond de 30°. Mijn grootste probleem is dan meestal: wat gaan we vandaag eten? Ge kunt toch geen weken aan een stuk konijnenvoer knabbelen?